İnsanın bu dünyada duyabileceği hazların en büyüğü, mevsimin ilkbahar olması, hafif bir rüzgârın esmesi ve Ege Denizi'nde gezinmektir. Ben cennetin başka türlü olabileceğini asla hayal etmedim.
Bir süre neşeyle onu dinler, içine nüfuz ederdim, yardım edebilirsem yardımı sevinerek yapardım, ama konuşma ve ilişki uzun sürerse çekinir, yalnız kalmak için can atardım. İnsanlar da, kendilerine ihtiyacım olmadığını, kendi sohbetleri olmadan yaşayabileceğimi anlıyor ve bundan ötürü, beni hiçbir zaman affedemiyorlardı. Çok az insanla, uzun süre ve sıkıntı çekmeden bir arada yaşayabiliyordum.
Ama bir gün ışık parladı
O zamana kadar, iki-üç ilkel ihtiras hüküm sürmekteydi içimde: korku, korkuyu yenmem için yapacağım mücadele ve ateşli bir özgürlük isteği... Ama şimdi içimde iki yeni ihtiras daha yanmaya başladı: güzellik ve öğrenme aşkı. Okuyayım, öğreneyim, uzak ülkeleri gezeyim, ben de acı çekip sevineyim... Dünya Yunanistan'dan daha büyük.