Seni özlerim, gözlerim kapalı,
Seni özlerim, kimsesiz kalmış gibi.
Gülüşlerin bana sımsıcak bir yuva,
Gözlerin, gönül bahçeme açan bir gül.
Kimseler bilemez benim sevdamı,
Kaf Dağı’ndan beri sürer yolculuğum.
Tıpkı Leyla ile Mecnun aşkı gibi,
Ya özlemin yenecek beni,
Ya da ben yeneceğim onu.
Sana bakarken ben ben değilim,
Ben sende kaybolur,
Seninle bulurum kendimi.
Sensizliğin içimde derin bir yara,
Her gece yıldızlara sorarım seni.
Rüzgâr fısıldar adını kulaklarıma,
Kalbim bekler, özleminle yanar beni.
Ne zaman gözlerin düşse aklıma,
Bütün dertler susar, dünya güzelleşir.
Seninle başlar sabahın aydınlığı,
Sensiz her şey bir anda tükenir.