Neden kendimizi, beynimizi, etrafımızı ve şeyleri birbirinden ayırıyor, topluyor, parçalıyor ve sonra "bu mu daha iyi, yoksa şu mu daha kötü?..." diye konuşuyoruz. Neden her şeyi; hayatı, zamanı, insanı ve insanlığı, aşkı, mutluluğu, derd u kederi ve hürriyeti birbirinden ayırıyor, paramparça ediyor, sonra da kıyaslıyoruz? Bununla, yani parçalamakla ve kıyaslamakla en büyük kötülüğü yapıyoruz kendimize. Sınırlar, şartlar, zorunluluklar bizi bizden, insandan ve insanlıktan uzaklaştırıyor.
Bizi her seste ney' e benzetmen gerekir
Yarsiz, meysiz ve sazsız dedim ki neyim ben
Eğer bizden bir can almanız gerekirse
Ey canan emret, bekleyen bir fermanım ben
Yüz şiş sapladı gönle mührümüzden ol Mela
Bu yüzden bir ney gibi inleyip dururum ben