zeynep
@ustjeh
Şu anda okuduğu kitap
cehalet, bilgiyi; karanlık, aydınlığı boğuyordu bu topraklarda.
yükün adı değişse de ağırlığı kalacaktı.
"adım barış," diyor bir gün, sesinde bir kararlılıkla. "ama bu ülkede barışın ne anlama geldiğini kimse bilmiyor."
...bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır. ama onu zehirleyenler de insandı; başka insanlardı, soğuk, uzak, acımasız insanlar. o zaman belki de doğru olan şuydu: seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. böylesi daha gerçek, daha insaniydi. sartre'ın, "başkaları cehennemdir," sözüyle de çelişmiyor bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır —ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür— bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.
teslim olmuştu, bu teslimiyet bir yenilgi değil, bilakis varoluşsal bir zorunluluk, derin bir kabullenişti.