Artık eskisi gibi değildim. Güldüğüm şeylere gülmüyor, problem ettiğim şeyleri etmiyordum. Ne hissettiğimi de bilmiyordum aslında, tek bildiğim çok yorgun olduğumdu. Sabaha karşı mutfak taburesinde otururken anlamıştım çoğu şeyi. Ne gidebiliyordum ne de kalabiliyordum. Öylece durup birinin beni kaldırmasını bekledim.