“Herkes kadar kördüm, herkes kadar incinmiş. Kaçmak istemiştim bir zamanlar. Neredeyim, kimim, nasıl geldim bu yaşıma bilmiyorum. üzülüyorum ben, her şeye ayrı ayrı üzülüyorum. Bahar’a ayrı, kendime ayrı üzülüyorum. Kendim olamadığım yerde, kendime ayrı düştüğüm yerde, kendimden kaçtığım yerde bir hüzün kaplıyor içimi ama kendin ne diye sorsalar doğru dürüst cevaplar veremem. Varmak da gitmek de koşmak da bana benden hatıra. Kendimi taşıyorum sağa sola, ortaya ve uca. Bazen sadece bir koltukta oturmak istiyorum. Sırtımı yaslamak. Hiçbir şey olmak. Çekiştirip duruyorum kendimi. Kimse gerçekten kendini bulmuyor. Hep bir şeyler arıyoruz ya bulduğumuz sadece daha fazla boşluk…
Ben hiç vitrinlik olmadım Bahar, hep kırık raflara konuldum, indirim köşelerindeydim marketlerde. Sen de beni indirimden almıştın hatırlarsan. Sonunda da son kullanma tarihim geçti diye iade ettin beni bana. Kullanım hatası yanlarımı sen bilmezsin. Belki de bilmek istemezsin.