Bak kır çiçekleri sen küskün değilsin
Sadece solmuş ,parçalanmışsın
Belki birilerinin incili kadar
Beki de kış yağmuru kadar.
O hüzün çiçeklerini koklamak
Gönlümden bir parça, bir aşk
Bir bakışım ve kayboluşum
Hep böyle midir hüznü koklamak ?
Yalnızlık nihai spontaneye ulaştı
Varlığım aynasız saate yansıdı
Zaman ,geçer gider tufan sandı
Saniyelerim yokuşta ki kayaya çarptı.
Son hecem, sonlarımın serzenişi
Son umut, iç çekişlerimin bitişi
Ve duyumlarım! Öyle deli ki!
Bir insanla ilk ağlayış anları gibi.