İnsan eğer nefsinin ateşiyle pişirirse ruhunu, yanar da sönmez kül olur. Ama imanın ateşiyle ruhunu pişirirse ve bilirse sahibinin kim olduğunu o vakit yana yana kul olur.
"Bak babam," dedi elindeki çamuru gösterip, "biz görünürde çamur karar çömlek yaparız lakin bunun ötesi vardır. Nasıl ki biz toprağı alır karar, ezersek; insanı da dertleri, sıkıntıları öyle ezer de kıvama getirir. Sonra nasıl bir şekil vermek için çarkın üzerinde döndürürsek onu, işte hayat da bize öyle şekil verir. Lakin böyle bir çömlek hamdır, yanması pişmesi gerekir. İşte onu hamken tam edecek olan o fırının ateşidir.