ceren
@vakvik
7/10
25 saatte okudu
·Okunma: 22 Mayıs 2025 00:00
·2025 47. kitabı
Reklam
kitaptan tek istediğim akmasıydı ve aktı ama başlarda bayat olması keyif verirken sonradan içimi baydı.
kadının, kendini olduğu gibi kabul edip sevme yolculuğunu okuduk. bu yolculuğunun sebebi ve asıl problemi annesiydi.
kadın, kitap boyu "artık yeni bir ben var, anneme karşı çıkıcam, onun dediklerini umursamicam" diyip umursamaya ve kırılmaya devam etti. evet ANNESİ, evet hayatının başından beri bu süreçte olduğundan birden toparlanıp bırakması mümkün değil zaten o yüzden tekrara düşmesi mantıklı ama okuması eğlenceli mi?.. hayır.
kitaplarda, kötülerin kitap sonunda ceza almalarını ve yaptıklarının bedelini ödemelerini bekliyorum. bunda da aynı beklentiyle ilerledim ama annesi ceza çekeceğine "o kontrolcü bi manyak olduğu için kızlarının hayatının içine etti ama o bunu yargılanmaktan korktuğu için yaptı :') " denildi??
annesinin "senin iyiliğini istiyorum" ayağına doğumundan beri kadının hayatını zehir etmesine rağmen sonda ikisinin çiçek böcek oluşuna feci kuruldum.
kadının sakarlıklarını ve yaşadığı aksilikleri biraz klişe buldum, tatsızlardı. mesela bi işte çalışıyormuş patronunun metresine göndereceği hediyeyi karısına göndermiş, sonra kovulmuş ya da erkek arkadaşının büyükannesinin küllerinin bulunduğu vazoyu devirmiş.
%35i aşktı, tatlıydı ama adamın kitaba "bekar baba" ve "sahte sevgili" troplarını dahil etmeye yaraması haricinde pek bi işlevini görmedim. düz biriydi. çocuğunu ondan daha çok sevdim.
bölüm başlarında kadının büyükannesinin "Her zaman nezaketi tercih et ve tabii ki iki katlı tuvalet kağıdını", “Mutluluğa giden yolda bir sürü otostopçu vardır. Birini arabana almadan önce akıllıca seçim yaptığından emin ol.” gibi özlü sözleri vardı hoşuma gittiler.
içselleştirip kadının dertlerini dert edinlenler beğenebilirler, benlik değildi.
spoiler
evet
hiç Hazelwood yazmış gibi değildi. aşırı yavaş gelişti. kitabın %40ı anca aşktı, gerisi satranç ve aile dramıydı. diğer kitaplarındaki gibi sırıttıran bi çift de; dedikleriyle, jestleriyle, yaptıklarıyla aşktan komalık eden bi çocuk da yoktu.
çocuğun "cool"luğunu gösteren bazı sahneleri bana onun kibrili olduğunu hissettirdi. örnek
✦ kız, onunla olmak istediğini söylüyor. sonrasında:
"Bunu söylemene sevindim,” dedi, 'sanki güzel bir satranç hamlesini övermiş gibi. Sanki bu hayatımda attığım en büyük adım değilmiş gibi.' ✦
çocuk sürekli psikolog gibi kızı analizledi. bu kadar sık olmasaydı "kız daha kendisinin ne hissettiğini anlayamazken o onu anlıyor♡" derdim ama sıklığı yüzünden kasıntı hissettirdi.
çocuğun hislerinden başından beri emin olması ve ne istediğini bilmesi güzeldi ama istediğini elde etmek, kızı kazanmak için bence pek bi efor harcamadı. aşkından dağları delsin, methiyeler dizsin demiyorum da eforsuz ve kayıtsız geldi.
✦ “Seni seviyorum,” dedi kısaca. 'Bu çaresiz bir yakarış değil, sakince belirtilmiş bir gerçekti.' ✦ YAKARSANA OF BIKTIM HER AN SAKİN, HEP KONTROLLÜ
kızın yakın arkadaşının ve çalışma arkadaşının kafalarına bayıldım. onların dobra dürüstlüğü sayesinde kız akıllandı da kitap bir yere bağlandı dlsdl
kitaba başlamadan satrançla ilgili gram ilgim bilgim yoktu, kitabı bitirdim hala gram ilgim bilgim yok. hala dünyanın en sıkıcı oyunu olduğunu düşünüyorum, bu yüzden okurken satranç turnuvalarındaki ortamı kafamda canlandırmakta zorlandım. o kadar kişinin oturup 2 kişinin tahtaları ileri geri yapmasını izliyor olması saçma geldi. neyse ki okurken sıkılmadım.
tek bir şey etrafında dönen kitapları sevmiyorum ve bunda olaylar heppp satranç çerçevesinde gelişti. (kapaktan ve isimden anlamam lazımdı evet)
okurken keyif almıştım ama bitirdikten
