yusan
@valleyoftinnitus
𐔌՞. .՞𐦯 ᝰ.ᐟ
Şu anda okuduğu kitaplar
yusan
, bir kitap okuduPuan vermedi·320 syf.·
7 günde okudu
·Okunma: 14 Nisan 2026 20:30
·2026 6. kitabı
Reklam
Spoi!
Beni yak, Akhilleus. Ölüler beni içeri almıyor, nehri geçmeme izin vermiyorlar, oraya ait olmadığımı söylüyorlar ama buraya da ait değilim. Bedenimi ateşe ver, kemiklerimi annenin sana verdiği altın vazoyla göm. İki kişiye yetecek kadar büyük. Yaşamda olduğu gibi ölümde de beraber yatalım.
Gerginler çünkü Akhilleus seyrediyor, hatalar yapıyorlar çünkü Akhilleus seyrediyor. O yüzden Akhilleus kendini başka tarafa bakmaya zorluyor. Artık kimse yüzüne bakmıyor, sanki kederi onları korkutuyor. Neden korkuyorlar? Günün birinde onun çektiği gibi bir acıya katlanmak zorunda kalacaklarından mı? Yoksa asla böyle bir şey olmayacağından, böyle bir şeyin ellerinden gelmeyeceğinden mi? Çünkü keder ancak yerini aldığı sevgi kadar derin olabilir.
Ne yapmaya çalıştığını şimdi anlıyor: Kederle pazarlık etmeye çalışıyordu. Bütün bu çılgınca faaliyetlerin arkasında, sözlerini tuttuğu takdirde artık acı çekmeyeceği umudu yatıyordu. Ama kederin pazarlığa gelmediğini öğrenmeye başlıyor. Istıraptan kaçınmanın hatta ıstırap sürecini daha hızlı atlatmanın bir yolu yok. Keder onu pençelerine aldı ve vereceği bütün dersleri öğretene kadar peşini bırakmayacak.
…Ama bir yandan içerliyordu da, çünkü nasıl bir anne daha doğduğu an oğlunun yasını tutmaya başlar? Annesinin kederiyle sarmalanmış olarak büyümüştü. Güçlüydü, sağlıklıydı, hiç değilse annesi çekip gidene dek öyleydi ama bunların önemi yoktu. Ölümlü doğmuş olmasından ötürü hiçbir şey annesini teselli edemezdi.
Reklam