sezin karameşe ilk kitabında da beni çok etkilemişti. kalemini gerçekten sağlam buluyorum. kurguları çok iyi işlediğini düşünüyorum. kitabın sonunda dumura uğratabiliyor insanı. kitabın düşündürmeye sevk eden parçaları hoşuma gitti. 100 sayfa önce okuduğun bir kısım sonrasında tekrar okuduğunda daha fazla anlam kazanabiliyor ve bu gerçekten ustaca geldi bana. kitabın okuma sonrası yarattığı bakış açısı beni mutlu etti. kesinlikle okunmasını gerektiğini düşünüyorum.
kitapta 183. sayfada (alıntı olarak da paylaşmıştım.) “peki bana söyler misiniz, size mutluluğun hayat boyu sürecek bir şey olduğunu düşündürten nedir?” diye bir cümle var. kitapta bu cümleyi içinde geçiren paragrafı gerçekten çok beğendim. muhtemelen hepimiz hayatımız boyunca mutlu olmak zorunda olmayı düşünerek bunu sırtımıza yük ediyoruz. her geçen gün de bunun ağırlığında ezilirken buluyoruz kendimizi. bazen hiçbir şey hissetmeyip stabil olmanın, bazen mutsuz olmanın da ne kadar önem arz ettiğini fark etmek bazen zaman alıyor. hep mutlu olabilsek mutluluğun bir anlamı kalır mı ki? bütün hisleri aslında kısa zamanlık yaşamak da çok garip bir şey. gerçekten oturup düşündürdü beni.