Tanrı bilir ya, kaç defa yatağa yatarken bir daha hiç uyanmamayı istemiş ve hatta bazen bunu ummuşumdur bile. Sabahleyin gözlerimi açıp güneşi tekrar görünce yine kederlenirim.
İnsan, hayatta geçici bir yolcudur. Kendi varlığına en çok inandığı, dostlarının hatıralarında ve gönüllerinde çok izler bıraktığını sandığı yerde bile kalplerden silinir ve izleri kaybolur. Hem de ne çabuk!
Ah, nedir bu boşluk! Göğsümde duyduğum bu korkunç boşluk! İkide bir kendime, onu bir kere, yalnız bir kere bağrıma basabilsem; bütün bu boşluk dolacak diyorum.