Arya
@venucedior
Kitaba dün başladım ve bugün sabah bitti. Kitap toplam 408 sayfa ve inanılmaz akıcıydı. Reading slumptan çıkmak için çok iyi bir seçenek. Kitap 14 yaşında çocukluk arkadaşı olan amanda ve noahın duygularının arkadaşlıktan öteye geçmesiyle başlıyor. Bu süreçte noah ve amandanın (noahın deyişiyle tweet) farklı farklı ilişkileri olsa da dönüp dolaşıp yıllar içinde birbirilerini bulmasına tanık oluyoruz. Tweetin başına gelen talihsiz rahatsızlık bir şeylerin oturmasına vesile oluyor diyebiliriz. Ben beğendim gayet akıcıydı ve yersiz uzatılmamıştı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
psikolojik savaşın sayfa bulmuş hali
Puan vermedi
Kitap genel olarak yazar ile psikiyatristinin diyaloglarından oluşuyor. Her ne kadar kendini bulamadığını düşünen, anksiyete ve depresyonla savaşmaya çalışan bir kadın olsa da aslında çoğu yerde “aşağılık kompleksim var”,”bu konuda çok yetersiz hissediyorum.” gibi söylemlerde bulunması kendini bir nebze de olsa bildiğini gösteriyor bence.
Genel akış olarak güzel ve yerindeydi. Bence bi 100 sayfa daha olsa bayardı.
Kişisel farkındalık olarak oldukça güzel bir kitap tavsiye ederim.
Puan vermem gerekirse de 6.5/10 diyebilirim.
"Dürüst ve düzgün insanların ne kadar az olduğunu anlamak için yalnızca bir şeyler yapmaya başlamak yeterli."
Şu tirat için bile okunması gereken bir klasik...
''Benim tanıdığım aydınların büyük çoğunluğu hiçbir şey araştırmaz, hiçbir şey yapmaz ve şimdilik kıllarını bile kıpırdatmazlar. Kendilerini aydın diye adlandırırlar ya, hizmetçi kadını ''sen'' diye çağırır, köylülere hayvana davranır gibi davranırlar. Doğru dürüst öğrenim görmezler, ciddi hiçbir şey okumazlar, hemen hemen hiçbir şey yapmazlar, bilimin sadece sözünü ederler, sanattan pek az anlarlar. Hepsi ciddidir, hepsinin yüzünden düşen bin parçadır, ciddiyet konusunda hiçbiri burnundan kıl aldırmaz, durmaksızın felsefe yaparlar... Ama tüm bu aydınların gözleri önünde işçiler çok kötü beslenmekte, yastıksız uyumakta; tahta kurularının cirit attığı, leş kokulu, rutubetli, ahlaksızlığın hüküm sürdüğü tek göz odalarda otuz kırk kişi barınmaktadırlar. Nereye baksak karanlık, rutubet, ahlaksızlık... Ve çok açık bir şey ki, bizde tüm iyi konuşmalar, sadece ve sadece başkalarını ve kendimizi kandırmak içindir. Gösterin bana, üstünde o kadar çok ve sık çene çaldığımız çocuk yuvalarımız hani nerde? Nerede okuma salonlarımız? Sadece romanlarda rastlıyoruz bunlara. Gerçek yaşamda kırıntıları bile yok. Var olan sadece pislik, bayağılık, Asyalılık... Asık suratlardan korkarım ben, sevmem onları, ciddi konuşmalardan korkarım. En iyisi susalım!''