Mutluluğu gözlerinden okunacak kadar belirgin olan bir insanın aynı zamanda acılarını gözlerinin hiç ele vermemesi ne garabet. Mutluluğuna herkes şahit ama kimse acılarının, yaralarının izini gözlerinde süremiyor; içindeki fırtınayı da biraz önce dökülmüş gözyaşlarını da göremiyor, hissedemiyor. İşte bu yüzden sevinçte cümbür cemaat, kederde yapayalnız.