Ahmet Erdemli: "Karanlık çember 1": Karanlık çember 1 Gökyüzü, griye çalan mavi tonlarında bir örtüyle sarılıydı, sanki sabah, uyanmanın tam eşiğinde, bir türlü karar verememişti. Güneş, yavaşça altın rengine bürünerek, Boğaz’ın serin sularına dokunuyor, dalgalar hafifçe kıyıya vururken bir yankı gibi her şeyin içinde yankılanıyordu. Martılar, sabahın bu ürkek huzurunu kendi kutlamalarına dönüştürürcesine yüksekten çığlıklar atıyordu. Şehir, bir canlanma sürecine girmişti, ama bir tuhaflık vardı. O sıcacık güneş ışıkları, havada asılı kalan bir ürpertiyi ısıtmak için yeterli değildi. Her şey, bir adım ötesinde olan, görünmeyen bir tehlikeyi hissediyordu. Bütün doğa, her köşe başında karanlıkla barış yapmaya çalışan ışığın sonsuz dansını izliyordu. Sokaklar hâlâ uykusuz, ama gözle görülmeyen bir hüzünle yavaşça uyanıyordu. Martıların çığlıkları arasında, rüzgarın hafif esişi, sanki bir şeylerin değişmek üzere olduğunu fısıldıyordu. Güneş, her geçen saniyede yükselirken, karanlıklar da aynı hızla geriye çekiliyordu. Fakat bu bir rahatlama değil, bir bekleyişti; herkes bir sonraki adımı, karanlıkla aydınlık arasındaki o ince çizgiyi hissediyordu. İstanbul, boğazın kenarlarında ufukta beliren o yeni ışıkla birlikte, sanki bir değişim için hazırlanıyordu. Her köşe, her sokağın derinliği, bilinçaltına inceden işleyen bir korkuyu gizliyordu. O sabah, şehrin üstünde her şey durgun, ama aslında her şeyin bir anda hareket etmeye hazır olduğu bir gerilimle örtülüydü. Her şey, sessiz bir fırtınanın tam arifesinde, rüzgarın, dalgaların ve martıların birer uyarı olarak çaldığı çanlar gibiydi. - 1000Kitap

Ahmet Erdemli