Mert: "Albert Camus'nün Absürdist Felsefesi": Albert Camus'nün Absürdist Felsefesi Albert Camus'nün felsefesinin merkezinde tek bir soru yatar: İnsan, anlamsız bir evrende nasıl yaşamalıdır? Camus'ye göre insan ruhu doğası gereği anlam ve düzen arar; oysa evren bu talebe kayıtsız, sessiz ve soğuktur. İşte bu iki güç arasındaki uçurum — insanın anlam arayışı ile evrenin bu arayışa verdiği yanıtsızlık — absürdü doğurur. Camus bu gerilimi Sisifos Söyleni'nde (1942) derinlemesine ele alır. Sisifos, sonsuza dek büyük bir kayayı dağın tepesine taşır; kaya her seferinde aşağı yuvarlanır ve bu döngü hiç bitmez. Camus bu imgeyi bir çıkış noktası olarak kullanır: Peki böyle bir varoluşta mutlu olmak mümkün müdür? "Sisifos'u mutlu düşünmek gerekir." — Albert Camus, Sisifos Söyleni Camus'nün yanıtı, absürdün üç olası çözümüne karşı duran bir isyan felsefesidir. Birincisi intihar — anlamsızlıktan kaçış; ikincisi dini ya da ideolojik bir "sıçrama" ile anlama tutunmak — bu Camus'ye göre entelektüel bir dürüstsüzlüktür. Üçüncüsü ise Camus'nün savunduğu yol: absürdü kabullenmek, onu içselleştirmek ve yine de yaşamayı seçmek. Bu anlamda Camus'nün absürdizmi bir umutsuzluk felsefesi değil, tam tersine hayatı onun tüm anlamsızlığıyla kucaklayan özgür bir isyandır. Anlam dışarıdan verilmez; anlam, bilinçli ve kararlı bir yaşamın bizzat kendisinde gizlidir. - 1000Kitap

Mert