Kuzeyin yıldızı belli ki güneyden görünmüyordu. O zaman prenses hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anladı. Kendisi bu göklerde bütün parlaklığına rağmen yabancı bir yıldız olarak kalacaktı.
Kötü günlerin başlangıcı da nihayetinde bir gün, bir saat, bir an değil mi? Kim sonsuz varlığa nasıl güvenebilirdi? Hiç çökmez zannedilenin aniden çökmesi bu hesapsızlıktan değil miydi?