Zeynep Sena

Kalbine kulak vermeyene kim ne öğretsin.
Sayfa 140·Kitabı okudu
Reklam
İnsan, kalbinin atışlarını dinleyebiliyorsa başkalarına da dinletebilir pekala. Yeter ki çıkmak isteyen bulunsun dar muhitinden, yeter ki içinde ancak bir kaç adım atabileceği o küçük odasının penceresini aralayabilsin.
Sayfa 140·Kitabı okudu
Bulutlar toplanıp toplanıp bir damla bırakmadan dağıldıkça içimize bir kasvet çöküyor. Bu sefer de yağmadı. Bu sefer de gri dereler kirpiklerimizi önlerine katıp kayboldu gözden. Olsun. Biz yağmurdan ümidini kesmeyenler ahalisi beklemekten vazgeçecek değiliz. Beklemenin bir dua olduğunu, bekleyerek öğrendik biz. Bulutlar toplanıp toplanıp dağıldılar mı! Biz de bekleyip bekleyip dağılırız evlerimize. Yağmuru beklemiş insanlar olarak döneriz. Elimiz boş döndüğümüz sanmayın, doludur. Ters çevrilmiş şemsiyeler olduğunu avuçlarımızın kimseler bilmez.
Sayfa 144·Kitabı okudu
İnsan en zor kendini resmedebilir, en zor kendini görebilir çünkü.
Sayfa 147·Kitabı okudu
Bizi kaptan yapan şapkamız ve sırmalarımız değil, dalgalara ve rüzgara rağmen pusulamızdan kopmayan irademizdir.
Sayfa 148·Kitabı okudu
Reklam