Gerçekten düşündüğümde Locke’ın onu seçmesinde kabahat bulmuyorum.
Niye onu seçtiğini anlıyorum. Keşke “kardeşimin” seçimi ben olsaydım.
Sayfa 313
Reklam
“Locke katlanmamı istedi. Sevginin ölçütü buymuş”
Oğlanın şenlikteki sözlerini anımsıyorum: Benden vazgeçecek kadar seviyor musun beni? Sevginin ölçütü bu değil midir?
Galiba o sınavı geçmiş, ben kalmışım.
Sayfa 306
Ölümü, acıyı, herhangi bir şeyi dert etmeyi bıraksam nasıl biri olurum? Bir yer edinme çabasından kurtulsam?
Sayfa 221