Ama şimdi kederli, ağır hatıralar geliyor; kara günlerimin hikayesi başlıyor. belki de bu yüzden kalemim daha ağır hareket ediyor ve sanki daha fazla yazmaktan kaçınıyor gibi .belki de bu yüzden mutlu günlerimde yaşadıklarımın en küçük ayrıntısı bile hatırlayınca bana büyük bir heyecan ve sevgi veriyor. o günler çok kısa sürdü; onların yerini acı, ne zaman biteceğini bir tek Tanrı’nın bildiği kara acı aldı.
sonbahar sabahıydı, aydınlık, kuru , soğuk bir sabahtı .annem ağlıyordu;ben çok hüzünlüydüm; göğsüm sıkışıyordu , ruhum tarifsiz , korkunç bir kederle boğuluyordu…