Tekrar oralara gidip bir gün şu ağaçların altında, şu yolda onunla beraber, onun varlığının havasında, onun ruhu okşayan sesiyle sarhoş olarak gezdiğimi düşünmeye tahammül edemeyeceğimi biliyorum… Onun için sokağa çıkmıyorum… Çünkü nereye baksam o… Beraber gezmediğimiz İstanbul’un bir köşesi kalmadı… Hiçbir güzel yer yoktur ki onun muazzez refakatiyle gitmemiş olayım… Ah Necip, onu bir gün o kadar acı acı kaybedip hatırası ile dolu olan İstanbul’da bu kimsesiz, bu ölü hayatla yalnız kalınca, aylarca ne çektiğimi bilsen… Nereye baksam oydu, onun muazzez hatırası, muazzez sesi, muazzez şekli ve hayali…
Reklam
Bilirsin ya, bizde âdettir, her parlayan şeye çamur atarız.
Önceden, hayatta herkesin bulduğu neşeden mahrumdu, şimdi artık hayat da yok…
Yalnız neşeyi değil hayatı da reddetmiş…
O kadar ki kendisini görmeden geçen günler çoğalırsa bir ihtiyaç, ruhumun dostunu bulup konuşmak hissi ve düşünmek ihtiyacı beni rahatsız ederdi.
Puan vermedi·104 syf.·
2023 23. kitabı
Reklam