“Bazen düşünüyorum da bu hayat yani her şey. Bu gelmeler, gitmeler; koşmalar, durmalar; gülmeler, ağlamalar hepsi sanal be! Yani var da yok aslında ya da yok da biz varmış gibi yapıyoruz”
Hatırlanacak çok hüzünler bulacaksın.
Onların tohumunu havaya savurarak
Uzun bir yolculuk yaratacaksın kendine,
Her şeyin, hiçbir şeyin yolculuğu.
İşte o zaman an kendini,
Kıyılarda bile boğulan seni.
Bir saz kuşu olarak gezinen hayaletini,
Çeliğinden kemik oyan gövdeni.
Samanyoluna çıktın,
gündüz oldu, artık kimse görmez ülkeni,
yıldızlardan harfler kes,
gökyüzüne mektuplar yaz,
yanlış yapmaktan korkma,
güneş gibi silgiyi nereden bulacaksın?
Burada bir nehir çatlayacak
senin orada fışkırmanla