Ben iyice büyüyünce, annemin karnına sığmaz olmuşum. Bir doktorun yardımıyla hastanede doğmuşum. Annem ile babam çok sevinmişler. Beni çok güzel bulmuşlar. Aslında doğduğum günlerdeki fotoğraflara baktığımda, hiç anlamıyorum. O kadar çirkinmişim ki...
Yüzüm buruş buruşmuş. Saçım yokmuş. Nasıl sevmişler beni?
Babam diyor ki:
"Bütün bebeklerin yüzü, doğduklarında buruş buruş ve kırmızıdır. Annelerinin karnındaki odacıkta ışık yoktur. Işığa alışınca, sütlerini emip, uyudukça büyür ve güzelleşirler.
Annem diyor ki:
"Resim yaptığında, sen ne kadar çok beğeniyorsun. Babanla ben de, isteyerek yaptık seni. O yüzden; bizim için, çok güzeldin sen." Sevgiyle bakınca, her şey güzel gözükürmüş insanın gözüne.