babam durmadan kusurlarımdan söz ediyor, beni öyle hor görüyor ki, artık ben de doğal olarak kendimi adamdan saymamaya başladım. çoğu kez düşünüyorum da, babamın dediği doğru olmalı, adam sayılacak yerim yok herhalde, diyorum. o zaman öyle öfkeleniyorum, öyle acı duyuyorum ki, herkese düşman kesiliyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
yalnız, ihanet ile şiddet iki ucu sivri oklara benzer; kullananları düşmanlarından beter yaralar.
ona kalbimi verdim, aldı, didik didik edip öldürdükten sonra gerisingeri bana fırlattı. insan yüreğiyle duyar, Ellen; mademki benim yüreğimi parçalayıp yok etti, artık ona acımak elimde değil.
insan bazen, kendine de, başkalarına da acımak nedir bilmeyen kimselere de acıyor.
şimdi yine eskisi gibi küçük bir kız olmayı, yarı vahşi, gözü pek, başıboş, küçük bir kız olmayı ne kadar isterdim! uğradığı haksızlıklara gülüp geçen, öfkeden kendini kaybetmeyen küçük bir kız! niye bu kadar değiştim? niye bir-iki sözcük beni böyle zıvanadan çıkarıyor?