Demek mesele ellerin kocaman olması değildi. Mesele ellerin kime ait olduğuydu. Çünkü eller sevgi dolu birine aitse, pamuk gibi yumuşacık olurdu. Nefret dolu birine ait olursa da yara açacak kadar sert.
Yarını düşünmekten anı yaşamayı unutma, Ekin. Yarınlar kadar anlar da önemlidir. Bu an da dünün yarını değil midir?
O zaman bizler neyiz?
Babam...
Tamaçi-san...
Yani en başından beri bizler olmasak da olurdu mu anlamına geliyor bu?
