"Yılmaz benim kapımdan hiç gitmedi ki.." derken ne demek istediğini cenaze günü o asma kilidi kapıya vurulurken anladım. O eski kilidin üzerinde "Yılmaz" yazıyordu. Gözleri dolmuş bir halde Yılmaz'dan bahsederken avucunda tuttuğu kilit, benim için daha da anlamlıydı şimdi. Sanki onun elini tutar gibiydi.. O kapının arkasında kim bilir ne çok ağladı gizli gizli, oyna ne zaman yanına gitsem hep gülümserdi.
aşk mı? aşktan soğumak mı? kalp kırıklığı mı? korkular mı? mükemmel ve ilgisiz aileler mi? eksik kalmış ilgiler mi? çoğu temayı içinde barındırıyor bu tek kitap. ben içinde kendimi buldum ve öyle sarıp sarmaladi ki kitap beni size tarif edebileceğim kelime dahi yok bu durumu. klişe tahmin edilebilir bir sonu olmayan sizi şoke edip yarı buruk yarı mutlu bir edada sonlandıran bu kitabı kesinlikle okumalisiniz..