Bir buhran havası var gökyüzünde
Bir yandan ağlıyor Bir yandan esiyor
Rüzgarı saçlarımı savuruyor
Ama saçlarım kimsenin yüzüne değmiyor
Konumsal yalnızlık diyoruz buna
Yalnızlığın pik noktası kabul ediliyor
İç dünyamda.
Etrafımda dönen dünyaya
Başkaldırı bu durum valla
Yollarım kimseyle kesişmiyor
Sesim soluğum çıkmıyor
Her an her yerde tek başıma
Elimi tutan olmuyor
Düşüyorum düz yollarda
Ayağım kayıyor asfaltta
Kaldırım taşları üzerime geliyor
Bir insan ayakta duramaz mı
Duramıyorum ben burada
Yol kenarında
Biri el sallıyor
Gözüm görmüyor
Ama kalbim hissediyor
Tanıdık ama soğuk gibi
Belli eski bir dost
Elimi tutmak istiyor