Hayatta olmam son derece... Nasıl diyeyim, bir mucize gibiydi. Annemin sesine benzettiğim bir kadın sesi duyduğumu sandım. "Percy, ne demen lazım?"
"Eee... Teşekkür ederim." Suyun altında, sesim kayıt edildiği zamanlardaki gibi daha büyük bir çocuğunki gibi çıkıyordu. "Teşekkür ederim... Baba."