Twain, insana bir şeyler yapmaya iten yegane gücün kendi içini ferahlatma duygusu olduğunu söylüyor. Yani, Twain, yalnızca başkasının iyiliğini düşünerek yaptığımız tüm eylemlerde özveride bulunduğumuzu, kendi çıkarlarımızı geri plana attığımızı düşünürüz. Bu koca bir yalandır, çünkü istisnasız her durumda kendi içimizi rahatlatma gülüsü ön plandadır.