“...insan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışığı belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor.”
Onu bekliyorum,evet,her gün her an bekliyorum,ama tuhaf bir bekleyiş bu. Umutlanmadan,hatta sanki hiç önemsemeden bekliyorum. Bir üzüntü hissetmiyorum artık.