Mutluluk öyle sanıldığı gibi herkeste, herkesin yapısında var olan bir şey değildir. Bana sorarsanız. Freud, mutluluğu, çocuklukta filizlenen özlemlerin doyurulmasına bağlamakta haklıdır; normal bir çocukta mutlaka doyurulması gereken sayısız özlemler yaşar.
Şimdi bakıyorum da, o gün en önemli şey, konuştuklarımız değil, nasıl olsa anlaşıyoruz diyerek konuşmadıklarımızmış; aldanmışız oysa fena yanılmışız, gerçek öyle değilmiş.
Büyüklerin yıllarca kulaklarımın dibinde davul çalar gibi tekrarladıkları şey, yani hayatın ciddi yönü bana vızgeliyordu, gözümde hiç bir ağırlığı yoktu ki!