Can çekişen birini izlerken insan yaşadığı korkunç üzüntüyü büyütür büyüttükçe, ölenin kendisinin olmadığından duyduğu sevinç görünmesin diye. Başkasının helaki, hayatta olmaya kıymet katar, anlatılacak ömürlük tecrübe katar, şükür katar.
Hafif güneş ışığına sarılı her şey nefes alıyor, gittikçe parlıyordu. Bu hoş manzara hayatla dolup taşıyordu ama benim ruhum kış mevsiminin ıssız sokaklarını ve şafak vaktindeki o nehrin özlemini çekiyordu.