"Xururuca!"
"Ne var?"
"Ağlamak kötü bir şey mi?"
"Ağlamak hiçbir zaman kötü değildir, budala. Neden sordun?"
"Bilmiyorum. Bir türlü alışamadım. Sanki yüreğim boş bir kafes..."
“Xururuca!”
“Ne var?”
“Ağlamak kötü bir şey mi?”
“Ağlamak hiçbir zaman kötü değildir, budala. Neden sordun?”
“Bilmiyorum. Bir türlü alışamadım. Sanki yüreğim boş bir kafes…”
"Xururuca, bir şey yapmaya geldim."
"N'oldu?"
"Biraz bekleyelim mi?"
"Olur."
Oturup başımı incecik gövdesine yasladım.
"Neyi bekliyoruz, Zezé?"
"Gökyüzünden güzeller güzeli bir bulutun geçmesi-
ni."
"Xururuca."
"N'oldu?"
"Ağlarsam ayıp olur mu?"
"Ağlamak asla ayıp değildir, sersem. Niye ki?"
Bilmem, henüz alışamadım. İçimdeki kafes bom-
boş kaldı sanki...
***
“Xururuca.”
“N’oldu?”
“Ağlasam ayıp olur mu?”
“Ağlamak asla ayıp değildir, sersem. Niye ki?”
“Bilmem, henüz alışamadım. İçimdeki kafes bomboş kaldı sanki…”