Dünyanın sonuna doğmuşum
Ya da ölmüşüm de haberim yok
İyi bilirdik derler elbet ardımdan
Bundan büyük bir yalan yok
Reklam
Chess uygulamasında hesap açtım bu aralar oynuyorum baya satranç oynayan ya da hesabı olan kişiler istek atabilir oynarız
Kullanıcı adım:damlayimm
Hayat her zaman karşımıza dümdüz yollar çıkarmıyor.
Benim yolum da fazlasıyla engebeli, virajlı ve sabır sınayıcıydı.
En büyük hayalim, o minik kalplere dokunabilmek, çocukların dünyasında iz bırakabilmek, yani Okul Öncesi Öğretmeni olabilmekti.
İlk yılımda elimden gelen her şeyi yaptım.
Sınav bittiğinde sonuç beklediğim gibi gelmedi. İlk büyük hayal kırıklığımı o zaman yaşadım ama pes etmedim.
'Bir yılımı daha feda ederim ama hayalimden vazgeçmem' diyerek mezuna kaldım.
İkinci yılımda, o masanın başında geçirdiğim ayların mükafatı olarak istediğim puanı aldım. Tam 'Her şey bitti, nihayet başarıyorum' derken, hayatın getirdiği bazı mecburiyetler, elimde olmayan sebepler ve engeller yüzünden kendimi hiç ait hissetmediğim, hayallerimle uzaktan yakından alakası olmayan bambaşka bir üniversitede bambaşka bir bölümde buldum.
O bölümde geçirdiğim yarım dönem, hayatımın en büyük iç hesaplaşmasıydı.
Her sabah o istemediğim amfilere yürürken içimden bir ses hep aynı şeyi fısıldıyordu: 'Senin yerin burası değil. Sen çocukların kahramanı olacaksın, o sınıflarda olmalısın.'
Düzenimi kurmuşken, bir üniversiteye yerleşmişken her şeyi arkamda bırakıp sıfırdan başlamak deli cesaretiydi belki de.
Etrafımdaki insanların şaşkın bakışlarına, 'Zaten bir bölüm kazanmışsın, ne gerek var maceraya?' diyen seslerine kulak tıkamak zorundaydım.
Yarım dönemin sonunda bir karar vermem gerekiyordu.
Ya bana sunulan bu hazır ama mutsuz hayatı kabul edip sineye çekecektim ya da kurulu düzenimi, her şeyimi arkamda bırakıp bilinmeze doğru bir kez daha savaşacaktım.
İçimdeki o sese güvendim, kurulu düzenimi bıraktım ve yeniden o ağır YKS kitaplarının karşısına oturdum.
Kolay mıydı? Asla kolay değildi.
Herkes çoktan yolunu çizmişken, akranlarım üniversite hayatının tadını çıkarırken benim yeniden aynı
Çünkü sırf güneş geceyi sevmedi diye ay doğmayı bırakmaz...
Hayatın tarzı duruşu bu; istemem gayrı kuruşun
Aç kalırım da yapmam şu pis düzene saygı duruşu
E rüzgar süt limanken söğüt dalı bile güçlü
Asıl mevzu fırtına koptuğunda koruyabilmek aynı duruşu
Kalır ya kahır, kafada kaybolmalı sıfatlar
Ben korkmuyorum sınavdan; gel yaz sonrayı sırattan
Bi' şans olmayı kınarlar sen tutun umuda
Çünkü sırf güneş geceyi sevmedi diye ay doğmayı bırakmaz
🎶Ne için yaşıyorum🎶
"bazen gün umut edecek hiçbir şey olmadan başlar
ve her şey giderek kötüleşir
üstüne bir kasvet çöker
hiç kimse seni anlamaz
dünya sağır bir makinedir
ne his vardır içinde ne de mantık
bazen beklersin beklersin beklersin beklersin beklersin beklersin beklersin yine de hiçbir şey olmaz
o zaman tüm dertlerin bir anda aklına gelir
tüm güzel şeyler yanından geçip gider
felaketler kaçınılmaz gibi görünür
bazen ne yapman gerektiğini bilemezsin
ya da aslında kim olduğunu
veya nerede olduğunu
ve gün başladığı gibi biteceğe benzer
ama birdenbire karşına çıkıverir parlak ve hayat dolu hep sessizce bekleyen şey
tam da hayal ettiğin gibi"
Kızıl Ağaç
Kızıl AğaçReklam
Reklam