Abdullah Okur, bir alıntı ekledi.
22 May 23:45 · Kitabı okudu · Puan vermedi

...alfabe devrimi, arkasından dil devrimi, düşüncenin yeni fetihlere kanatlanmasını önler. Hafızasını kaybeden nesiller yeni bir dil öğrenmek zorundadırlar. Anlamak, fikrî bir ihtiyaç olmaktan çıkar söylememek için konuşulur. Kitaplar, sesli bir sükutun abidesidirler.
Doğudan kopmuştuk. Batıyı tanımıyorduk. Medeniyet bir hamlede fethedilmez. Tercümeler, yabancı bir dünyanın döküntülerini aktarmıştı yurdumuza.

Mağaradakiler, Cemil Meriç (Sayfa 238 - İletişim Yayınları)Mağaradakiler, Cemil Meriç (Sayfa 238 - İletişim Yayınları)

Sınavda Çıkmayacak Sorular
teşekkür ediyorlar, çok yaşıyorlar, işe geç kalmıyorlar
çeyrek altını önemsiyorlar, küresel ısınmayı ve beş çaylarını
ortadoğu’yu ihtiyaç halinde seviyorlar, gökdelenleri her haliyle
eve geç gelmeyi borsaya bağlıyorlar, geriye kalanları astrolojiye
“konuşan tartı”lardan korkmuyorlar bir de,

-ben bazen korkuyorum-

artis diyorlar erken ölenlere bir akşamüstü her yer kalabalık
her yer kalabalık, üzgünüz yeteri kadar ve rimbaud mahkemelerde sanık
sırayla ölüyor kumbarası kırılmış çocuklar, tez konusu bile değiller
içinde ortadoğu geçmeyince şiir de olmuyor, bir şeyler kahrolsun!
-işgal edilmiştir inandığımız tüm çiçekler!

stratejik bir aşk yaşıyorum devlet görmesin, keşişleri hemen soboleyin
bu saklambaç bizden uzak, kavimler göçü konumuz değil, seni seviyorum!
ideolojiler söylüyorum dünya kurtarmak isteyenlere ve çok rüya görüyorum
insanı anlamakla meşgulüz, üstelik görünürde hiç ipucu da yok
ben bazen korkuyorum, annem duruyor hemen kalbime
beni hep yanlış öldürüyorlar anne diyesim geliyor
sonra cihad geliyor aklıma, cihad’ı çok seviyorum
-ama bunları coğrafi keşiflerle açıklayamam-

çocuğu okula yazdırıyorlar, merkez sağ’ı ve dedikoduyu çok seviyorlar
üniter yapı diyorlar, uluslararası toplum, en az iki yabancı dil
minareler gölde ediyor, başka ihsan da istiyorlar
akşam ezanında eve giriyoruz, üzgünüz yani gereği kadar
demokraside ısrar ediyorlar bir de, ben rahatça ölsek diyorum.

yemeklerden sonra pişman oluyorlar, kravat takıyorlar, az seviyorlar
aşık olamıyorlar, çok şişmanlıyorlar ve hiç gülmüyorlar
-manavlar da şiire inansın diye kırmızıydı belki elmalar-
elmalar deyince aklıma annem geliyor ve taksitli sancılar
bir yanağın elma oluşunu,
devrik cümlelerle düşünüyorum…

-sigortalı bir işe girmeden âşık olunmuyor-

/Güven Adıgüzel/

Bay_X, bir alıntı ekledi.
22 May 11:52 · Kitabı okudu

BİLİMLE UĞRAŞMAK İSTEYEN GENÇLERE MİNİK HATIRLATMALAR(bazıları)
...
2.Erken evlenmeye çalışin ve mümkünse eşlerin her ikisinin de akademisyen olmayı düşündüğü birlikteliklerden kaçının,
çünkü bir eve iki deli her zaman fazladır!

3.Akademik hayatınıza standart çalışma disiplinlerinde ve bilim dallarında başlasanız da disiplinler arası alanlarda bilgi
sahibi olmayı ve fikir geliştirmeyi öncelemeye çalışın. Zira yakın geleceğin dünyasında, bildiğimiz disiplinlerin esnemesiyle disiplinler arası sınırlarda ortaya çıkacak yeni "çapraz
disipliner” yaklaşımlar büyük önem kazanacak.

4. Tabiata bakmayı, onu gözlemlemeyi ve oradan ders almayı
ihmal etmeyin. Bu dünyada bize tahsis edilmiş en büyük öğetmen odur ve bütün bilimlerin kaynağı orasıdır.
.
.
.
12.Bilginizi başkalarıyla paylaşmak ve bilgilerini paylaşmayı seven insanlarla bir arada olmak için mümkün olan her fırsatı
değerlendirin. Bazı sohbetler size ciltlerce kitap okumaktan daha fazla bilgi verebilir, bunu kaçırmayın!

13. Sırf "moda” yahut "havalı” olduğu için bilimsel, sosyal, sanatsal, hiçbir konuyla ilgilenmek zorunda olmadığınızı bilin. Ger-
çekten zevk aldığınız ve size bir şeyler kattığını düşündüğünüz faaliyetleri samimi ve dürüst bir şekilde tespit edin.

14. Evinizde çok küçük de olsa bir çalışma ortamı oluşturun ve
orada çalışmayı alışkanlık haline getirin.

15 Aşırı konfordan kaçının ama rahat olabileceğiniz bir ortam tasarlamaya özen
gösterin. Zamanla en mükemmel çalışma ortamını oluşturacaksınız, acele etmeyin.
.
.
.

16. Her ne yapıyorsanız, aşkla yapın. Sevmeden yapılan işler, ne kadar şaşaalı olursa olsun, sizde ve çevrenizde kalıcı etkiler
bırakmaz.
.
.
.
21. Dilinizin sınırları, dünyanızın ve hayal gücünüzün sınırlarıdır. O yüzden ana dilinizi yetkin olarak öğrenmek ve lisanı-
nızda derinleşmek için bütün fırsatları değerIendirin.
22. Edebiyatta klasikleri, bilimde yeni kitapları tercih edin.
23. Yabancı dili, sınavları geçmek veya engelleri aşmak için de-
ğil, kendinizi bütün dünyaya ifade etmek için öğrenin. Mümkünse ana diliniz dışında en az iki dil öğrenin.

Kimsenin Bilemeyeceği Şeyler, Sinan Canan (Tuti kitap-Nefes yayıncılık)Kimsenin Bilemeyeceği Şeyler, Sinan Canan (Tuti kitap-Nefes yayıncılık)
Elif Peksöz, Ermeni Kızı Kürt Anası'ı inceledi.
21 May 17:54 · Kitabı okudu · 3 günde · Puan vermedi

1. Dünya Savaşı esnasında osmanlıya karşı yabancı devletlere yardımda bulunan ve ülke içinde karışıklığa sebep olan bir kısım Ermeniler yüzünden suçlu ya da suçsuz tüm Sivas Ermenilerinin güneye tehcir edilişini anlatıyor yazar. Hacı Osman amca örneği ile bir dönem senin-benim kapışmaları olmadan nasıl da içiçe,biz bize yaşadığımızı gösteriyor. Tehcir esnasında ve sonrasında yaşananları anlatırken dürüstlüğün,merhametin,vicdanın dini ve ırkı olmadığını;her dinden her ırktan insan iyi veya kötü,doğru veya yanlış olabilir. İçerik olarak tatmin edici olsa da dil kullanımı,üslup ve anlatım tarzı olarak tatmin edicilikten çok uzaktı. Aynı ya da benzer cümleler ile sürekli yapılan tekrarlar,olay bütünlüğünden kopularak verilen siyasi ve tarihi bilgiler bütünlüğü ve akıcılığı bozuyordu. Aralıklı sürede okuyanlar için rahatsız edici olmayabilir ama bir solukta okuyanlar için hayli sıkıcıydı. Okumak mı?size kalmış ️ Kitapla kalın.

döşeğimde ölürken, Hakkari'de Bir Mevsim'i inceledi.
 20 May 01:44 · Kitabı okudu · 31 günde · 9/10 puan

Lafı kısa keseceğim abi. İleride zamanım olursa bu romandaki yabancılık olgusunu ile Camus'un yabancılık olgusunu karşılaştırarak bir harita çizmek istiyorum -sadece yabancılık kavramı üzerine-. Ki, bu romanda yabancılık kavramını Camus'tan çok daha başarılı anlattığı kanaatindeyim demiştim...

Camus’un Yabancısı, Edgü’nün yabancılığı üzerinden her iki yabancılık unsurunu incelemeye çalışacağım. Öncelikle yabancılığın ne olduğu, ne anlama geldiğini belirtmek isterim. Ardından kimlik unsuruna değinmek istiyorum. Kimlik ile yabancılık iç içe geçen bağımsız ve bağımlı iki kavramdır. Kimlik: Birey, ait olduğu toplumun sosyolojik normlarını kendi benliğinde eriterek kimlik kazanır. Yani birey yaşadığı toplumdaki tarihini, kültürünü; kısacası medeniyetini kendi içinde yontar, biçimlendirir ve kabullenir. Bütün yaşamı boyunca dışarıdan(yabancı) gelebilecek her türlü yabancı öğeyi yetiştiği topluma göre değerlendirir. Bu değerlendirme sonucunda ya kabul eder ya da ret eder. Böylece kendine göre bir kimlik kazanır. Toplum içindeki birey, toplum içinde çok az farklılıkları olurken toplum dışında başka bir toplumun içinde ise oldukça büyük bir farklılık oluşturur. Her neyse kimliğini kazanmış olan birey böylece yaşamını sürdürebilir hale getirir. Yabancılık bu noktada devreye girer. Yabancılık: Yabancılaşma önce düşünce boyutuyla başlar. Ait olduğu kimliği sorgulaması ve ret etmesi… Toplumun kendi kimliğiyle kendi kimliği ters bir çizgi çizer. Toplumun değerleriyle çatışmaya giren birey neden, niçin, nasıl, kim, ne gibi sorular sorar diğer yandan bu sorulara cevap arar. Bu sorulara cevap bulamayınca bir yabancılaşma başlar ve hızla kendisini kuşatır. Bazen bu sorulara cevap bulur ama bulduğu cevaplar toplumun değerleriyle ters düşer. Bu terslik bireyi toplumdan tamamen uzaklaştırır…

Pekâlâ, Camus’ta geçen yabancılık nasıl bir yabancılıktır? Edgü’de geçen yabancılık nasıl bir yabancılıktır? Öncelikle, Camus’ta, varoluşsal bir sorun yatmaktadır temelde. İnsanın evreni ve kendisini keşfetme merakı, ilk insandan itibaren insanı düşünmeye sevkeden bir dinamizmdir. Camus, yaşadığı toplumu tanıyor(dil ve kültür açısından), fakat kendisinin ne istediğini, neyi merak ettiğini, neyi niçin yaptığına anlam veremiyor. Bu anlamsızlık onun için bütün toplumu absürt bir konuma indiriyor. Arayış sürecinde kendi varoluşunu, başkalarının yok oluşuyla öğrenen birey; varoluş problemi sebebiyle doğumundan ölümüne kadar ontolojik bir kıskaçtadır. Romanın kahramanı Meursault, kendisine sorulmadan verilen bir hayatı ve yine kendisine sorulmadan alınan hayatı çözmeye, anlamaya ve anlamlandırmaya çalışır. Ancak bir türlü içinden çıkamaz. İçinden çıkamadığı için iş yeriyle, yakın arkadaşlarıyla ve onun çevresi dışındaki her türlü yabancıyla sorun yaşar, bu sorun ise onu idama götürür. Ölümü ve hayatı absürtleştirir ve trajik bir duruma düşer. Hayat algılaması; kimlik/benlik bütünlüğüne bağlı olan birey, benliğin parçalanmış durumu sonucu hayatı sağlıklı algılayamaz. Laing’in “Bölünmüş Benlik” kuramında, ontolojik güvenlik ile benlik arasında kurduğu ilişkiye göre bunalımlar ortaya çıkar. Kendi ‘ben’ine yabancılaşarak kendini sürekli olarak kendi dışında tanımlanmış sahte bir benlikte görür. İç benlik ile dışa yansıyan benlik arasındaki fark açıldıkça birey, kendisiyle ve çevresiyle bunalıma girer(Davutoğlu 2014:59). Ancak Meursault, hayata/çevreye o derece kayıtsızdır ki çevresinin etkisiyle dahi oluşan sahte benliğe sahip değildir. Meursault; hayatla, toplumsal değerler ve iç benlik arasında denge kurmaya çalışır. Ancak bunu başaramaz. Romanın özüne damgasına vuran etken işte budur: Denge. Bu dengeyi başaramayışının nedeni ise benliğinden kaynaklı yabancılaşma ve bunun sosyo-psikolojik boyutudur.

Uzun lafın kısası: Camus, yabancılık öğesini bir bireye yüklemiş ve bireyin kayıtsızlığı, anlamsızlığıyla örülmüş bir tablo sunar. Edgü’de ise birey hem kendi kendine tamamen yabancıdır hem de yaşadığı(sürgün edildiği) topluma karşı tamamen yabancıdır. Gökten düşmüş gibi. Âdem ile Havva’nın dünyaya düşüşü gibi adeta. Sürgün edilmiştir Hakkâri’ye. Ancak bu sürgün onu geçmişinden/anılarından da sürgün etmiştir. Yine kimlik sorunu kendini Edgü’de de göstermektedir(hem toplumsal hem de bireysel kimlik sorunu). Her karşılaştığı kişiye yabancı der, her yeni gittiği yere yabancı der. Birinci bölümde ilk karşılaşılan başlık da ‘’Yabancılar Arasında Bir Yabancı’’… Yabancılar dediği toplum Hakkâri toplumudur ve bu toplum bütün toplumlara yabancıdır. Bu toplum yabancılaştırılmış bir toplumdur. Tanrının unuttuğu, insanların unuttuğu bir toplum, bir yer. Bu bakımdan Edgü, Camus’tan tamamen ayrılır. Bu eserde kahraman hem kendini tanımak, anlamak zorundadır hem de toplumu. Bu yönüyle bu şiirsel roman bana göre Camus’un bir adım önündedir. Burada bir parantez açmayı farz görüyorum. Garip olan bir şey var ki… Sitede Hakkâri’de Bir Mevsim’i okuyan oran 776 iken, Camus’un Yabancısını okuyan sayısı sekiz bini aşmıştır. Bu şaşırtıcı, ilginç ve lanet edilesi bir durumdur. Ki, bizim toplumun kendine ne kadar yabancı olduğunu da göstermektedir. Edgü’nün kahramanı bir kazazededir. Nasıl oraya(Hakkâri) gittiğini yahut geldiğini bilmiyor. Kendisi daha önce bir denizci. Kızgın kumlarda sırtını kızartıp ardından denizde yüzen tatlı bir su balığıdır. Ama nasıl olduysa kendini burada(Hakkâri) buluyor. Anıları hafızasından silinmiş, kendini ve geçmişini unutmuş. Bir yandan kim olduğunu ve buraya nasıl geldiğini merak ederken diğer yandan olduğu yeri öğrenmeye çalışıyor. Bir Süryani ile tanışıyor, kitaplar alıyor parasız. Anlamaya çalışıyor ama Süryani sır vermiyor. Kendisinin arayıp bulacağından emin olduğundan. Başıboş bir dünya, dağınık bir dünya, kendi kendine sıkı sıkı bağlanan ve bu bağlayışla hayatta kalınan bir dünya. Kar, yağmur, fırtına dolu çığlıkla dolu bir tablo. Kendini tanımak, ne olduğunu, ne yaptığını anlamak için aynaya bakıyor. Sakallarını ovuyor, yüzüne bakıyor. Ama hiçbir şey yok. Silinmiş bir hafıza, köksüz bir ağaç. Hatırlar umuduyla berbere koşuyor. Ama yine hiçbir şey yok.

Kentte sağır(vali, memurlar, görevliler) insanlar var. Sürekli geçiştiren ve önemsizleştiren insanlar. Köye geçiyor, bebek ölümleriyle karşılaşıyor. Ölüme de yabancı. İnsanlar var ama ne yaptıkları ve düşündükleri hakkında tek bir fikri dahi yok. Dillerini, kültürlerini bilmiyor, kendini bilmiyor. Bilinmezlik içinde yüzüyor, yabancılık içinde tanıdığı tek bir şey yok. Mektuplar geliyor sevgiliden, dosttan, arkadaştan ama kimseyi tanımıyor. Tanımadığı için nasıl bir cevap vereceğini bilmiyor, cevapsız bırakıyor hepsini. İlk gün ile ilk düşünce beliriyor düşüncede: ‘’Doğan günle birlikte gereği düşünüldü: Yaşamak, yaşamayı sürdürebilmek için kişiliğini bulmak zorundasın(sayfa:23).’’ Ama bu kişiliğini nasıl bulacak? Neyin aracılığıyla bulacak? Geçmiş yok, gelecek belirsiz, şimdiki zaman anlamsız, belirsiz. ‘’ Adım adım ilerliyordum. Kişilik. Bulmak mı, yaratmak mı?’’ Bir zamanlar güneşlerde yanan kahraman şimdi karın ayazında yanıyor. Tek bir çaresi kalıyor: Yaratmak. Bulamaz, çünkü hatırlamıyor, hiçbir şey yok hafızasında. O zaman yaratacak. Ama bu da belirsizlik içinde. Neyi yaratacak? Neyi anlıyor ki yaratsın?

Okul açılıyor. Okula yabancılar(öğrenciler) geliyor. Dillerini bilmiyor, kültürlerini bilmiyor. Neye sevinip neye ağladıklarını bilmiyor. Yabancılar da bilmiyor ne kahramanın(öğretmenin) dilini ne de kültürünü. Nasıl anlaşacaklar? Denizci olan kahramanımız deniz dese ne anlayacaklar? Bu çözümsüzlük ve anlamsızlık(anlamsızlığın da kendisi bir anlamdır, en azından bunun farkında) içinde ne yapacağını, nasıl davranacağını(kendisini de tanımıyor) bilmiyor.

Edgü, romanda onlarca hatta her parağrafta yabancı kelimesini kullanması romanın bir yabancılık üzerine kurulu olduğunu da apaçık göstermiştir. Bireyin parçalanmışlığı, toplumun parçalanmışlığını çok açık bir biçimde vermektedir. Bir bakıma doğudan uzakta olanların hepsinin oranın yabancısı olduğunu, oranın da geri kalan her yere yabancı olduğunu gösteriyor. Edgü, Camus’un yaptığı gibi bireyi ve toplumu absürt bir biçimde vermemektedir. Ve romanın sonunda kişinin anlama çabasından sonra doğan bir parça anlamı başarıya ulaştırır. Fakat Camus bunu başarıya değil sona(felaket) götürür. Bu bakımdan bu her iki yabancı romanı benim için Edgü farkını ve tarzını ortaya koymada yeterlidir.

Sonuç olarak…

Modern insanın çaresizliği, parçalanmışlığı, kayıtsızlığı, anlamsızlığı Camus’ta yankılanırken… Edgü’de ilkel insanın(sıfırdan başlayan insanın) hayatta kalma, anlama, anlamlandırma, toplumsallaşma göze çarpmaktadır. Edgü’de birey bir şeylere ait olmaya çabalarken, Camus’ta birey hiçbir şeye ait olmamayı tercih etmektedir. Camus’ta birey bohemli, uyuşturucuya elverişli, intihara meyilli, boşluğun getirdiği yerde birey kendini boşluğa bırakıyor. Ancak Edgü’de birey denge unsurunu gözetiyor, kendini bir şeylerle teskin etmektedir. Hiç kuşkusuz bu iki farklılığın oluşumunda yazarın dünyaya bakış açısı, metafizik anlayışları, yaşadığı toplum ve vermek istediği mesaj gibi unsurlar etkili olmaktadır. Eğer Edgü’nün kahramanını(öğretmen aynı zamanda öğrenci) Camus ele alsaydı hiç şüphesiz ya kahraman olduğu yerden(Hakkâri) kaçardı ya intihar ederdi ya da valiyi öldürürdü. Eğer Edgü Camus’un Meursault karakterini ele alsaydı… Kahramanı idama götürmez, kahramana bir çıkış noktası yaratırdı. Diğer yandan Avrupa medeniyetinin geldiği noktaya dikkat çekmek gerekiyor. Avrupa insanı temel ihtiyaçlarını(fizyolojik, güvenlik/barınma, ait olma ve sevgi ihtiyacı, kendini gerçekleştirme / Maslow'un İhtiyaçlar Hiyerarşisi) karşılamıştır ama ait olma ve sevgi ihtiyacını gerçekleştirememiştir. Bu nedenle Camus kendi toplumu açsından yarattığı karakter böyle bir kişilik göstermektedir. Edgü’de ise fizyolojik ihtiyaçlar dahi karşılanmamıştır. Bu neden belki de her ikisinin yabancılığa (Edgü’de dil ve ırk kaygısı/meselesi/mesajı etkili olmuştur) bakış açıları çok farklılık göstermektedir.

Hakkâri’de Bir Mevsim için… ''Size öğrettiğim her şey yalan'' demekle tekrar başa dönüyor yabancı.. İnsanoğlu her zaman başa dönecektir her zaman kim olduğunu kendine soracaktır, her zaman nasıl yaşayacağını ilkel insan kafasıyla düşünecektir. Ne kadar okursak okuyalım dönüp dolaşıp başa döneceğiz. Romanın şiirsel mükemmel dili/üslup ayrı bir inceleme mevzusu, romanın politik duruşu ayrı bir inceleme mevzusu, romanın gerçekçilik öğesi ayrı bir inceleme mevzusu… Kürt sorununun altında yatan başka bir gerçekliğe odaklanması da ayrı bir mevzu. Romanda geçen karakterlerin dünyası ve hayal dünyası ayrı bir mevzu… Hepsini tek tek incelemek, kendi toplumumuza yabancı kalmamak adına iyi bir çalışma olacaktır. Ben neden bu yabancılık öğesi üzerinde durdum onu da bilmiyorum.


Günümüzün modern insanı, zamanın şartlarından etkilenen, varolma mücadelesinde yabancılaşmayı kendi benliğinde hisseder. Sosyal düzeni de baskıcı bir şekilde algıladığı zaman sosyolojik boyutta da yabancılaşır. Psikolojik temelli olan bu olgu, sosyolojik boyuta doğru genişler. Camus’a göre varoluş insanın maddi özünden önce gelir, vesselam…

Yashar Karami, bir alıntı ekledi.
19 May 17:58 · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Türkün dili tek istekli sevgili dil olmaz
Özge (Yabancı) dile katsan bu esil dil esil olmaz
Öz şiirini Farsa Arapa Katmassa Şair
O şiiri okuyanlar kesil olmaz
Fars Şairi çok sözlerini bizden aparmış
Sabir kimi bir sofralı şair pehil olmaz
Türkün meseli folkloru dünya da tek dir
Han yorganı kent(Köy) içre meseldir mitil olmaz

Haydar Baba, Muhammed Hüseyin ŞehriyarHaydar Baba, Muhammed Hüseyin Şehriyar

Ahmet Şerif İzgören
Uzun yıllar Türkçe dersi görüyoruz, fakat kitap okuma alışkanlığımız yok. Beden eğitimi dersi görüyoruz, fakat çok azımız sporla uğraşıyor. Dahası yabancı dil dersi de görüyoruz fakat yine de hiçbir dili doğru düzgün konuşamıyoruz... O zaman eğitim diye adlandırdığımız bu zırvalığı yeniden kurgulamamız gerekiyor.

1K İZMİT 5. BULUŞMASI GERÇEKLEŞTİ
13 Mayıs'ta gerçekleştirdiğimiz beşinci kitap buluşmamızda Oktay Sinanoğlu'nun Hedef Türkiye'si üzerine konuştuk. Zaman zaman fikir ayrılıklarına düşsek de birbirimize karşı saygıyı hiçbir zaman elden bırakmadık. Birtakım tartışma konularımız işe şu şekildeydi:

-Küreselleşme
-Küresel Kraliyetçiler
-Yeni Dünya Düzeni
-Beyin Göçü
-IMF
-Tarım Ürünleri İthalatı
-11 Eylül Olayı
-JP Morgan Bankası
-Akıl-Gönül İlişkisi
-Dil-Kültür
-Milli(!) Eğitim
-Yabancı Dil ile Eğitim
...

Tüm katılan arkadaşlarım ve şahsım adına söyleyecek olursam ufkumuzu açan harika bir buluşmayı geride bıraktık. Ve tabii ki bu sefer fotoğraf çekilmeyi de ihmal etmedik.
https://resimyukle.xyz/resim/OKePzC

ibrahim terzi, Hedef Türkiye'yi inceledi.
14 May 17:51 · Kitabı okudu · 6 günde · Beğendi · 9/10 puan

Bu günlerde hep, yıllar önce gördüğüm bir kabusu hatırlıyorum. 1960'lardaydı. Bir gece, ateşimde çıkmış, baygın bir uyuyakalınca bir kabus gördüm. Korkulu rüyamda kendimi 40 yıl sonra İstanbul'da buldum. Zaman değişmiş, sokakta yürüyorum, tüm dükkan isimleri İngilizce...
Diyor yazar ve bu batıya duyulan empati ve özentimizi yenip kendimiz olmamızı söylüyor.
İki büyük yeni teknoloji var: Biri moleküler biyoloji bio-teknoloji, diğeri bilgisayar-elektronik-iletişim teknolojisi. Bu dallarda ulusal hedeflerimiz olmalı.
Bakıyorsun kendi milli okulumuz, lisemiz, üniversitemiz ve kendi ülkemizde ama ana dili eğitim dili İngilizce.
Yazar kesinlikle dil eğitimine karşı değil. Hatta teşvik ediyor ama okullarımızda ana dil olmasına karşı eğer Türkiye de isek eğitim dili Türkçe olmalı.
Dil, gönlü yüzdüren gemidir.
Toplumun gönlünün adı "Kültür" dür. Dolayısı ile dil giderse, kişinin gönlü gider; gönül giderse kimlik yok olur; kimlik gidince ne olduğunu, kökenini şaşırmış, dedesini İngiliz holiganı zanneden bir takım abuk subuk bir kalabalıktan ibaret bir güruh haline dönüşür toplum.

Yabancı Dil öğrenmek başka iş, yabancı dille eğitim tamamıyla başka bir iş.
Neden İngilizce bu derece içimize işleniyor.
Mesela, mimaride İtalyanca, İspanyolca bilmek daha faydalıdır, mimarlar için. Çünkü bu ülkelerde büyük bir mimarlık sanatı var. Mimariden hiç anlamayan ülke varsa, o da İngiltere 'dir. İstanbul teknik üniversitesi nde mimariye İngilizce öğretmeye başladılar. Ya siz Türkçe öğretin zaten İngilizce ye merakı olan öğrenir.
Yazar birçok ülkeyi gezmiş, ve gittiği ülkenin dilini öğrenmiş onlarla kendi dilleri ile konuşmuş ve buna teşvik ediyor. Çünkü bir ülkenin diline itibar ettiğin zaman onlara büyük bir saygı göstermiş olursun.
Bir alimin alim olabilmesi için hem maddi hem manevi ilimlere sahip olması gerekir. Aklı gönlün yönetmesi gerekir.
En zor şey kendini bilmektir.
Aklın üstünde birşey vardır oda gönüldür.
Herkes kendi diline, kültürüne sahip çıkmalı ve diğerlerinede saygı göstermeli.
Batıya özentiden kurtulmalıyız.
Batının teknolojisini örnek almalıyız.
Çok güzel bir kitaptı herkesin okumasını tavsiye ederim.

Zehra, bir alıntı ekledi.
14 May 10:55

Arapça Öğrenmenin Gereksizliği
Hoca efendi, memleket harp ediyor, bağımsızlığını ve varlığını kurtarmaya çalışıyor. Böyle önemli zamanlarda, Arap dili ile vakit geçirmek, bu gürbüz Türk çocuklarını cepheden alıkoyarak, bu karanlık odalara tıkmak günahtır. Bir dil, bu türlü karanlık odalar içinde öğrenilmez. Dil öğrenmek daha çok bir ortam meselesidir. Akşehir, bir anadolu, bir Türk kasabasıdır. Burada Arapca konuşan kimse yoktur. Onun için, burada öğrenmeye lüzum da yoktur. Çünkü bugün Arapça, artık bilim ve fen dili değildir. Bir memlekette Arapça bilen uzmanlar yetiştirmek, memleket ihtiyacı için yeterlidir. Eğer amaç böyle bir dil uzmanı yetiştirmekse iki tane genç, öğrenim için Mısır'a gönderilir. Cami-ül ezher midir nedir, orada birkaç sene öğrenim yaptırılır, ortam da Arapça olduğu için, bu gençler, Arap dilini bu şekilde kolayca ve daha düzenli olarak öğrenmiş olurlar. Memlekete, yabancı bir dil uzmanı olarak gelirler.

Din ve Laiklik Üzerine, Doğu Perinçek (Sayfa 36)Din ve Laiklik Üzerine, Doğu Perinçek (Sayfa 36)