Y.
@yasoleyxo
Kötülerin Şehrine düşen çoğu Gri’de hafıza kaybı sorunu baş gösterir. Eksik arçalar bazen birkaç gün bazen de aylar sonra
yerini alır. Yıllar sürer mi, bilinmez çünkü Kötülerin Şehri 'nde Asil'den başka yıllarca hayatta kalan bir Gri yoktur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Çünkü hepsini öldürdü.”
“Biz hariç.”
“Sen hariç. Beni öldüremez.”
“Yancı olduğun için?” dedim sorarcasına “Yancı olduğun için seni öldüremiyor.”
“Evet, bu yüzden bir yancı olmadığın sürece hedef olacaksın. Bu yüzden Kunter’in seni yancısı yapmak istemesine şaşırdım. Seni korumak istiyor. Neden?”
“Bilmiyorum,” diye mırıldandım. “Amacının korumak olduğunu sanmıyorum. Mesele Gri olmamla ilgili olmalı. Gri bir yancı istiyor.”
“İsteseydi çoktan alırdı.”
“O zaman…”
“Mesele seninle ilgili. Hatırlamadığın şeyler olduğunu söylemiştin. Belki de tanışıyorsunuz.”
“Tanışmıyoruz,” dedim kendimden emin bir şekilde. “Onunla tanışsaydım unutmazdım.”
“Görmedin galiba,” dedi mavi gözlü, samimi genç adam.
“Burada bir hikâyen var. ölmen için çok erken.”
“Ne?”
Anlayamadığım için kaşlarımı çattım.
“Hikâyem mi var?”
“Hikâyen,” diye tekrarladı. “Tolstoy şöyle diyor: Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar. Ya bir insan bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir. Sen şehre gelen o yabancısın, Gri.”
“O hâlde bu şehre düşen herkesin bir hikâyesi var.”
“Var ama onların aksine senin hikâyen dinlenmeye değer olacak.”
Karanlıktan korkardım ben. Dar sokaklardan, gölgede kalan göremediğim
her şeyden. Ölümden ve ölenlerden. Mezarlığın yanından geçerken bile ürkerken şimdi cesetle dolu dar, karanlık bir sokakta bir başımaydım. Annem bana karanlıktan korkmamam için karanlığı
anlatan hikayeler okurdu. Alışırsam korkularımın üstesinden de gelebilirmişim.
Her şeyin başı alışmakmış annemin dediğine göre. İnsan elbet istemese de alışırmış bazı şeylere. Karanlığa, ölüme, kötülüğe... En güzel savaş alıştığımız hislere karşı verilirmiş.
“Sana bu iyiliği güzel suratın için yapmadım, Gri,” dedi, sakin ve imalı bir ses tonuyla. Bakışları sivrilmişti. Geriye doğru adımladım ve sarsılan omuzlarımı dik tutmaya çalıştım.
“Yancı olduğunda bu iyiliğin
karşılığını vereceksin.”
Hayır, omzunda vicdana dair en ufak bir kırıntı dahi yoktu. Bana Kunter için yardım etmişti. Tabii, bir de çıkarları uğruna. İyilik yapmaya ya da çaresiz bir kızı kurtarmaya çalışmıyordu. Centilmenlikle uzaktan yakından alakası yoktu.
“Bir yancı olmayacağım.”
“Eğer seni burada bırakırsam ölürsün. Yaşamak için tek şansın
yancı olmak, Gri.”