"Kim jüri görevine çağrılmaktan korkar biliyormusun?
İyi okurlar.
Ne kadar çok okursan yargılaman o kadar zorlaşır." demişti.
Sonra somurtarak eklemişti:
Tabii murdar zırvalar okumuyorsan.
Kitap okumak tehlikeli bir şeydir Justine.
İçinde hiç anlamayacağını düşündüğün şeyler için bir yer olduğunu anlayabilirsin.
Ya da daha kötüsü hiç anlamak istemediğin şeyler için.
Felsefede Buridan'ın Eşeği diye eski bir paradoks vardır.
Karşısında aynı derecede çekici -ve bu yüzden aralarında seçim yapamadığı- iki saman yığını gördüğünde eşek açlıktan ölür.
Her güzel şeyin bir sonu var dolayısıyla bende güzeller güzeli serimin son noktasına ne yazık ki hemencecik geliverdim.:( Bence dördüncü kitap kesinlikle olmalıydı, daha da daha da çok okumalı ve okumalıydım....
Ama tabi ki
Glen Duncan her sorunun bir cevaba ulaştığı o mutlu son kavramını bize asla sunmazdı, sunamazdı.:)
Uzun zamandır bu kadar altı, üstü, içi, dışı dopdolu bir seri okumamıştım. Varoluşun, yokoluşun ve kaderin sorgulamasını alaycı bir bilmişlikle, felsefik bir bilinmezlikle ve muhteşem bir zekayla harmanlayıp bize suna sayın Glen saygılarım size şelale....
Zekanıza, kaleminize, hayalgücünüze, edebi bilmişliğinize ve felsefik sorgulamalarınıza sağlık.:)))
Çıktığı zamanki vampir-kurtadam klişelerinin arasına karıştırılıp, hafife alınmış ve değeri bilinememiş bir seri olmuş bence kendileri.
Ben çok sevdim, pek sevdim, aşırı sevdim....
Serinin ilk kitabında ikiyüz yıllık yaşamından bıkmış, oldukça despresif olan Jack'in günlüklerini okumuştuk. Dolayısıyla kitabın havası ağırdı, akmıyordu ve yoğun varoluş çatışmalarıyla doluydu.
Serinin ikinci kitabında ise olayları Talullanın gözünden okuyoruz çünkü
!!!aman dikkat spoiler!!!
ilk kitabın son sayfalarda canım Jakeciğimin varoluşu son buldu.:(
Kitap çok akıcı, heyecanlı ve bol aksiyonluydu. Olaylar olaylar üstüne, duygular duygular üstüne, kurtadamlar, kurtkadınlar, vampirler ve insanlar üst üste idi.
Hangi ara okudum da bitti hiç anladım.
İlk kitaba nazaran daha çok sevdim, pek çok sevdim. Kusura bakma Jakecim.:)
Bir dip not olaraktan;
Glen Duncan ın annelik kavramınının ağırlığını, kaygılarını ve anlaşılamazlığını bu denli gerçekçi bir şekilde yansıtabilmesine çok şaşırdım. Bir erkek olarak bu kadar ince ve hassas detayları nasıl yakalayabilmiş gerçekten hiç anlayamadım. Biz kadınlar bile bu süreçteki karmaşıklığımızı ve kayboluşumuzu çoğu zaman anlayamıyoruz yada anlamlandırmak istemiyoruz.