Irvin D. Yalom

Irvin D. Yalom

8.7/10
2.907 Kişi
·
8.583
Okunma
·
972
Beğeni
·
23.044
Gösterim
Adı:
Irvin D. Yalom
Tam adı:
Irvin David Yalom
Unvan:
Rus Kökenli Yahudi Asıllı Amerikalı Psikiyatrist, Varoluşçu, Psikoterapist, Yazar ve Eğitimci
Doğum:
Washington, Amerika Birleşik Devletleri, 13 Haziran 1931
1931 yılında Washington D.C.'de doğdu. George Washington Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde okudu. Stanford Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde Psikiyatri Profesörlüğü ünvanını sürdüren Yalom'un dünya çapında milyonlarca okura ulaşan ve Türkçeye de çevrilen kitaplarından bazıları şunlardır: Grup Terapisinin Teori ve Pratiği, Aşkın Celladı ve Diğer Psikoterapi Öyküleri, Divan, Varoluşçu Psikoterapi, Nietzche Ağladığında, Bugünü Yaşama Arzusu: Schopenhauer Tedavisi, Her Gün Biraz Daha Yakın, Annem ve Hayatın Anlamı. Irvin Yalom halen Kaliforniya Palo Alto'da eşi Marilyn Yalom'la yaşamaktadırlar.
''Belki de sevdiğiniz insanları düşünmektesiniz; ama daha derinlere inin... Sonunda, sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz. Siz, bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz. Siz arzuyu seviyorsunuz, arzu edilen şeyi değil...''
Yaptığım seçimler başkalarını tutsak ediyorsa ben o özgürlüğü seçemem.
Gördün mü, Carol? Satranç da hayat gibi: Oyun bitince bütün taşlar -piyonlar da, şahla vezir de- aynı kutuya koyuluyor.
Irvin D. Yalom
Sayfa 402 - Ayrıntı Yayınları
"Hiç kimsenin bir şeyi sırf başka birisi için yapmadığını göreceksiniz."
Doğum günleri, hayatımızın geçip gitmekte olduğunu hatırlatan hazin işaretlerdir ve doğum günlerini kutlamaktan amaç da bu hüznü inkâr etmektir.
Irvin D. Yalom
Sayfa 287 - Ayrıntı Yayınları
İş adamından sanatçıya 10 farklı hayat hikayesi . Üzüntü, merhamet ve endişe. Rüyalardan çıkarılmaya çalışılan tedavi sonuçları. Yine beğenerek okuyacağınız psikoterapi öyküleri. Keyifli okumalar...
“Acı hakikatleri söyleyen bir öğretmen, rağbet görmeyen bir kâhin,” kendini böyle tanımlıyor Nietzsche. Fikirlerinin bulunduğu çağın üstünde olduğunu ve kendi ölümünden sonra değerleneceğini, geleneksel değerlerin ve evlilik gibi kurumların basit olduğunu insanı aciz duruma düşürdüğünü, ümidin kötülüklerin en kötüsü olduğunu savunuyor. İncelemeye bunlarla başlamak istemezdim ama Nietzsche’nin bu gibi düşünceleri beni biraz ürküttü. İnsanın kendi özgürlüğünü bulması adına kurmuş olduğu aile düzenini bozması, çocuklarını kendi özgürlüğü için geride bırakması bana özgürlükten ziyade kaçış gibi geliyor. Kitaptaki şu cümle demek istediğim şeyi daha iyi açıklayabilir: “Yaptığım seçimler başkalarını tutsak ediyorsa ben o özgürlüğü seçemem.”

Kitapta çoğumuzun mutlaka bir kere ismini duyduğu geniş bir karakter kadrosu var. Josef Breuer, Nietzsche, Sigmund Freud, Lou Salome, Richard Wagner gibi. Kitapta dostluk havasında süren bir aşk üçgeni var (Ree-Salome-Nietzsche). Giderek artan tartışmalarla Lou ve Nietzsche’nin arası bozulur. Bu aşk üçgeninde ihanete uğradığını düşünen Nietzsche derin bir ümitsizliğe kapılır. Bu ümitsizlikten sonra çok zorlu süreçler geçirmeye başlayan Nietzsche’nin haline dayanamayan Lou Salome Doktor Breuer’e başvurur. Doktor Breuer yardım etmeyi kabul eder ve gelişen olaylardan sonra Nietzsche ile yaptığı seanslarla modern psikanalize zemin hazırlar. Tabi bu konuyla ilgili bazı gerçekleri söylemek isterdim ama kitabı okuyacaklar için keyif kaçırıcı olabileceğini düşünüyorum.

Psikanaliz deyince akla ilk gelen kişi olan Sigmund Freud’un bilinçaltı ve rüyalarla ilgili olan düşüncelerine de yer veriliyor kitapta. Bilincimiz dışında kontrol edemediğimiz bir bilincin daha olduğunu, gördüğümüz rüyaların bu bilincin bize yansıması olduğunu, kişinin geçmiş hayatından yola çıkarak rüyaların ne anlama geldiğini hakkında çıkarım yapılabileceğini söylüyor.

Ne kadar kitaptaki bazı düşünceleri yadsımasam da kitabın okunması gereken bir kitap olduğunu, doğru bir şekilde anlaşıldığında yeni bir bakış açısı kazanacağınızı ve okurken keyifli vakit geçireceğinizi temin edebilirim. İyi okumalar.
Selam arkadaşlar. Hele şükür bitti kitap :) İçinizden "ayyyy ayıp şu kadar günde bitirmiş"diyebilmeniz gayet normal bir de bu kişi bensem pek tabi normal :) İçim sızlıyor şu an ana sayfamda 47 günde okudu yazısı canımı yakıyor. Ama açıklayabilirim. uzun zamandır girmiyordum. Ara ara girip ana sayfadaki
paylaşımlara bakmakla yetindim.Uzun bir süredir çok yoğun olduğumdan ötürü daha erken incelemesini yapamadım yoksa aslında kitabı daha önce okumuştum. Okudu yapmak için inceleme yapmayı bekledim. İnceleme yapmazdım normalde ama Hesna Ablacığım kitabın incelemesini yapmamı rica etmişti o istemişti doğal olarak yapmak zorunda hissettim. Burdan sevgilerimi sunuyorum sevgili ablacığım.Sıradaki inceleme Hesna ablama gelsin :)

Bu burda yaptığım ilk inceleme. Daha önce niye yapmadım ben de bilmiyorum sanırım yeterli düzeyde edebi üslubumun olmadığını düşündüğümden . Neyse bu incelemeyi sonuna kadar okuyanlara burdan şimdiden kalp emojisi atıyorum ardından öpücük emojisi.Sizi sıkmak istemiyorum içinizden aman be hiç okuyamam şimdi üşeniyorum dediğinizi duyar gibiyim ama okuyun ya ben sizinkileri okuyorum çünkü ayıp çünkü. Neyse çok konuştum tamam sakin.

Karşımızda Yalom'un muhteşem bir kitabı daha. İrvin Yalom kimdir ondan bahsetmek istiyorum önce. Kendisinin mesleki olarak tek sıfatı yok.Psikiyatrist, psikolog, bilim insanı, eğitmen ve roman yazarı. Rus asıllı Yahudi bir aileden gelen Yalom ailesi ile Amerika'ya göç etmiş ve binbir zorluğa rağmen yılmadan kendini eğitime,okumaya, araştırmaya adamış insan . Yazarın kendi alanı psikoloji iken Felsefe ile de ilgilenmiş ve romanlarında yer vermiş. Bu kitabında da dahi filozof Arthur Schopenhauer'i temel malzemesi olarak kullanmış bulunmakta.

Kitaba gelecek olursak; kitabın temel muhtevasını grup terapisi oluşturuyor. Ve Temel konu "Ölüm korkusu nasıl yenilir?" olarak kendini gösteriyor. Yakın zamanda öleceğinizi bilseniz napardınız? Ölümden niye korkuyoruz? Ölüm ne tür bir olaydır? Varolmanın mucizesi nedir? Hayatın temel anlamı nedir? Nasıl mutlu olunur? Vs. Tarzındaki sorular Arthur'un felsefesiyle cevaplanıp açıklanmış.

Kitap grup terapisini anlattığı için her karakter basat durumda fakat ortak konu "Arthur Schopenhauer ve tedavisi". Arthur'u öğretmen olarak edinen onun sayesinde iyileştiğini söyleyen karakter Philip'in gizemli arkadaşı.

Ve adamımız Arthur Schopenhauer...İnsansevmez,pesimist, hayatı acı çekmek, ölümü kurtuluş olarak gören ilginç bir dahi.Arthur, Freud 19.yy'ın ortasında​bir çocukken psikianalilitiğin önemli noktalarına çoktan değinmişti.Birçok pasajında bilinçaltı,ilkel süreç, id, bastırma, kendini aldatma vs. gibi psikolojinin mihenk taşlarını ele almış.O hayata aynı zamanda psikolog gözüyle bakıyordu. Hayata dair tespitleri, insan ilişkileri hakkındaki korkusuz yorumları, ahlâkî adlandırmadaki dürüstlüğü onu farklı kılan etkenler. Freud'u rüya kuramı, bilinçaltı ve bastırma mekanizması konusunda etkilemiş olması psikolojinin temelini atmış olduğu gerçeğini yansıtıyor.(bkz.Bryan Mogee, Philosophy of Schopenhauer). Schopenhauer olmasaydı Freud olmazdı bir de burdan yak saygılarımla.

Arthur bütün hayatı boyunca gerçek bir insan aradığındam ama sert, sefil, bedbaht, sınırlı zekalılar, kötü kalpliler ve kötü huylular dışında kimseyi bulamadığını söylüyor.(Goethe hariç). Schopenhauer hakkında ilgimi çeken okadar çok şey oldu ki hepsini buraya yazmam absürt olur zaten çok uzun olur siz de okumazsınız :). Yalnız öğrendiğim bazı özellikleri onun kitaplarını bir an önce okumamaya feci istek uyandırdı.
-Beslediği kanişi Atman'a yaramazlık yaptığı zaman seni insan diye azarlaması.
-Kadınlar hakkında onlara çok düskündüm beni Bir kabul etselerdi diye atıfta bulunması.
-Yemeğini yalnız yiyebilmek için restoranda iki kişilik yer ücreti ödemesi.
-Ölürken bile cesedinin 5 gün morgda kalıp sonra gömülmesini vasiyet etmesi. Bu liste uzar ama neyse .

Kitabın karakterlerine gelecek olursak Başat karakter Julius 60'larında ve San Francisco'nun en iyi terapisti. Kansere yakalanıp ömrünün az kaldığını öğrenince geçmişteki başarısızlığı olan hastası Philip'i hatırlar. Onu tekrar bulur ve terapi grubuna kataf. Olaylar zinciri Philip'in gruba katılması ile başlıyor.

Yalom ilk grup terapisi özelliği taşıyan bu romanında kişiler arası ilişkiyi,varoluşçuluğu Felsefenin derinliklerini, psikolojik öğeleri okadar iyi açıklıyor ki üslubuna hayran olmamak elde değil ben kendi şahsıma ona kefilim okuyup beğenmeyen gelsin çıkışta görüşürüz. :). Evet bazıları gibi kitap beni ışınladı yok öldürdü diriltti yok Dağları delmeme sebep oldu (heee bizim köyün altından da okyanus geçiyordu) demem ama beni cidden çok etkiledi hatta birçok yerini not ettim ders aldım bir yerinde ağladım desem kendimi ifşa etmiş olabilirim :) Ama süpersin Yalom'cum insan ilişkileri ancak bu kadar güzel anlatılabilir reverans ediyor önünde şapkamı çıkarıyorum.

Arthur Schopenhauer için üzüldüm çok.Keske yalnız olmasaymış ne bileyim hep sevgiden mahrum kalmış. Ama başkalarını da mahrum da bırakmış. Onun adına üzüldüğümü beyan ederken " insanları tanıdığımdan beri hayvanları severim"sözüne yürekten katılıyorum. Seni seviyorum Arthur sen​ kimseyi sevmesen de...
Elim yoruldu, papatya çayım soğudu. Umarım okuduktan sonra kitabı okuma isteği uyandırabilmişimdir.Ama cidden​ bir okuyun valla bak ben çok sevdim çünkü :). Sozlerime son verirken Arthur'cuğumun beni etkileyen bir pasajına yer vermek istiyorum​.

"Hayat bir parça nakış işlemesine benzetilebilir.Hayatın yarısında işlemenin ön tarafını görürüz, ikinci yarısında ise tersini.İkincisi okadar güzeldir ama daha öğreticidir. Çünkü iplerin birbirine nasıl bağlandığını görmemizi sağlar."(Sizce de muhteşem bir tespit degil mı)


İyi okumalar, hepinizi seviyorum.. :))
Nietzsche Ağladığında kitabını okumaya başlamadan öncesine kadar birileri bana Niçe deyince aklımda okunması zor, fikirlerini hiçbir zaman anlayamayacağım büyük bir filozof, sadece felsefe ile uğraşan insanların ilgilendiği, sıradan insanların anlamayacağı insanüstü biri gelirdi.
Bu kitabı okuduktan sonra ise Nietzsche felsefesine daha sıcak bakabildiğimi, en azından onu okuma cesaretini kendimde bulduğumu belirtmek isterim.
Kitap tarihsel 3 kişiliğin bir kurgu etrafında bir araya getirilmesinden ibaret. Nietzsche ve Breur'un konuşma seanslarında okur olarak kendinizi bir anda sohbetin bir parçası gibi hissetmeye başlıyorsunuz.
Yazarın dili çok sade ve anlaşılabilir cümleler kullanılmış. Romanın içindeki bir parça olay da okurken sıkılmanızı tamamen engelliyor.
Felsefeye, Nietzsche felsefesine giriş olabilecek bir kitap sanırım.
Merak uyandırarak başlayan, özellikle son 70 sayfaya kadar yoğun olarak düşünce sancıları yaşatan ve sonrasında çözülen düğümlerle etkilenerek okuduğum bir baş yapıt. Breuer ve Nietzsche'nin diyalogları ile beyin fırtınaları yaşattığı, tekrar okumayı düşündüğüm kitap, en azından bir kere okunmalı. Doyurucu ve zekice kurgulanmış romanın gerçek verilerle harmanlanması da etkisini arttırıyor. Yazılacak çok şey var ama her okur hissesine düşecek payı kendi almalı diye düşündüğüm için yazmayacağım ;) Kitaplarla kalınız...
Tek kelimeyle müthiş bir kurgusu var. Okurken kendinizi alamıyorsunuz. İşler kitabın sonuna doğru daha da heyecan verici oluyor.

Kitaptaki evlilik ilişkileri, ülkemizdekine hiç benzemiyor. Okurken -Bu Amerikalılar ne geniş insanlarmış! diyebilirsiniz. Psikoloji sevenler için güzel bir kitap.

Keyifli Okumalar.
Ölüm korkusu (kaygısı), ölümü hatırlatan yaşanmış anılardan oluşan on terapi öyküsü.
Kendisi de psikanalist olan yazar hastalarının durumunu zekice analiz ediyor.
Öykülerdeki ortak varoluşsal temalı konuların işlenmesi, hayatımızı sorgulamamızı, sağlıklı yaşam sürmenin değerini bize bir kez daha hatırlatıyor.
Hikayeler genel anlamda sürükleyici. Bazı bölümlerde hastaların yazarın diğer kitaplarından sürekli bahsetmesi, beğenmesi, terapi randevusu almalarına vesile olmasından sık sık bahsetmesi diğer kitaplarının reklamını da yapıyor gibi geldi bana.
Burada yazar, hastalığın teşhisinde geleneksel sınıflandırmanın yani basmakalıp psikoterapi tekniklerinin uygulanmasından ziyade terapi ilişkisinin önemine dikkat çekiyor. Öğretim programlarında bu gerçeğe önem ve ağırlık verilmemesinden şikayetçi.
Terapi öyküleri gerçek olmakla birlikte, tek bir hikaye dışında (bölüm 8-Ellie) farklı isimler kullanmış ve yer yer kurgusal anlatıma başvurmuş.
Kendiniz veya çevrenizdeki insanların hayatlarından izler yakaladığınızda, bu kitap sizin için daha anlamlı ve özel olacaktır.

Hayatı sağlıklı ve dolu dolu yaşamanız ümidiyle...
Kaliteli bir kitap olduğunu bilmemin yanı sıra Nietzsche Ağladığında başlığını okuyunca kitabın içeriği hakkında epey meraklanmıştım. Kitabı bitirince ise bu başlığın ne kadar isabetli bir seçim olduğunu gördüm. Bu arada kitabın ismini Irvin Yalom'un eşi önermiş.

Bütün insanların hayatta bazı kırılma noktaları vardır. Her birimiz hayatla mücadele edebilmek, kendimizi savunabilmek ve yara almamak için güçlü bir duruş sergilemeye çalışırız fakat kimi zaman öyle anlar gelir ki, bir kaya gibi güçlü gözüken insanlar gözyaşlarını tutmanın ağırlığına daha fazla dayanamaz ve kendini bir anlığına da olsa çaresizliğin ellerine bırakır. İşte bu anlar yaşamdaki kırılma anlarıdır ve bu anlardan sonra mutlaka hayatımızda büyük, küçük bir şeyler değişir. Nietzsche de her ne kadar dimdik dursa da nihayetinde bir insan olduğu için o da günün birinde gözyaşlarını daha fazla tutamaz ve bu kırılma noktasından payını alır.

Kitabın konusuna gelecek olursak; Nietzsche'nin eski kız arkadaşı Lou Salome'nin Viyanalı ünlü doktor Bruer'e gelerek, Almanya'nın kültürel geleceğinin tehlikede olduğunu söyleyerek Nietzsche'yi ümitsizlikten kurtarmasını istemesiyle başlar her şey. Tabii arada Lou Salome'nin olduğunu bilmemesi şartıyla. İşte o güne dek kendini hastalarına adamış, evliliği çok da iyi gitmeyen, belirli yaşam kalıpları arasına sıkışıp kalmış Dr. Bruer; Nietzsche ile tanıştıktan sonra yepyeni bir yolculuğa adım atar. Bu yolculukta roller değişmiştir artık. Hasta olan Nietzsche kimi zaman doktor, doktor olan Bruer ise kimi zaman hasta olur.

Nietzsche ile Dr. Bruer'in aralarında geçen diyaloglar fazlasıyla doyurucu. Bu bölümleri okurken Nietzsche'nin fikirlerini de hatırlamış oluyor okuyucu. Nietzsche ile Bruer'in yaptığı her görüşmeden sonra birbirleri hakkındaki düşüncelerini yazmaları da romanın kurgusu açısından güzel bir yön bana kalırsa. İki insanın da çaresizliği, yaşamın belli anlarına sıkışıp o anlardan bir türlü kurtulamamaları, kendilerine uzatılacak bir yardım eli beklemeleri etkileyici bir şekilde yansıtılmış. Kitabın sonunda ise başladığınız noktadan çok farklı bir yere gelmiş oluyorsunuz.

Sıkılmadığım, aksine yer yer merak ettiğim, keyifli bir okuma deneyimi oldu benim için. Yazarın da kitabın sonunda ifade ettiği üzere eserde yer alan kimi bilgilerin gerçekliği olmasına rağmen çoğusu kurgudan oluşuyor. Siz de benim gibi kitabı okumak konusunda geç kaldıysanız eğer, daha fazla gecikmeyin derim. :)

"Ölümümden sonra ün kazanacak bir filozof olmamla, bir gün benim günümün mutlaka gelecek olmasıyla, hatta ebedi yinelemenin olduğunu bilmekle övünmeme rağmen yalnız başına ölecek olmak korkusunu üzerimden atamıyorum. Öldüğünüzde, bedeninizin günlerce hatta haftalarca bulunmayacağını, ancak bir gün bir yabancının burnuna gelen iğrenç bir kokuyla keşfedileceğini bilmek nasıl bir şey biliyor musunuz?"
#spoiler#
Kitabı okurken aynı olayları yaşamamış olsanız bile mutlaka Size de yol gösteren kelimeler ile karşılaşıyorsunuz. ..bir nevi ücretsiz terapi yaşatıyor kahramanlar size..en çok aklıma işleyen görüş ,beynimizi ne saçma şeylerle çöplüğe dönüştürüp doldurdurdugumuz ..önemli zannettiğimiz olaylar ,onsuz nefes alamam dediğimiz insanlar ,iş, kariyer,en iyi ben olmalıyım duygusu ..bizi biz olmaktan çıkartan tüm bu üzerimize yapışmış etiketlerin hepsi aslında "Çöp "
Aslında her gün bir sayfayı açıp aynı gece o sayfayı kapatmayı öğrenmeli insan çünkü "yarın bugünden farklı olacak "
Birde kafama takilan bir bölüm var .
Mezarlıkta yapılan yürüyüş bölümü ki orda meşhur Rothschild family nin mezarı ..bu bölümde gizli bir şeyler olduğundan suphelenmekteyim :) arastiracagim efendim.:))
Bence okunması gereken kitaplar listesinde olması gereken bir yapıt "nietzsche ağladığında " tam bir sonbahar mevsimi kitabı. .
Sevgiyle kalın. ..
Bu kitaba dair birşeyler söylemek ne kadar da zor.Tam birşeyler yazacakken karşıma "bıyıkları ağzını kapatmış ,ne söyleyeceğini asla kestiremeyecegimiz bir Nietzsche" fotoğrafı belirince kağıda çekinerek dökebildigim, hareketsiz bir kalemin oluşturduğu nokta kadar kısıtlı.

Bir filozof ve bir doktor.Ama hangisi doktor hangisi filozof belirsiz.Belki ikisi de.Her insanın içinde taşıdığı iki duygu.Bir yerden eleştirip duvarları yıkarken,diğer taraftan iyileştirme içgüdüsü.

"Psikolojik Cerrahi" ya da "Hadsiz manevi yaralar içindeki kalbe, ameliyatı cerrahiye nevinden bir tedavi".

Dışarıdan herşey normal ama içerde çok zor bir ameliyat var.Akan kan değil duygular. Aşırı "duygu"akışından halsiz düşmüş bir hasta. Karşısında dikiş atmayı bilmeyen, yaraların açık kalarak acıması ,daha da kötüsü bu duruma alışması gerektiğini söyleyen bir doktor.

"Evet, hastalığımı kutsamalıyım, kutsamalıyım. Bir ruhbilimci için kişisel acı, bir nimet sayılır; varoluşun acılarıyla yüzleşilecek bir eğitim alanı.”

Ya da tedavi olmayı reddeden ama ruhu ve bedeni buna muhtaç bir hastayla, hayatının en ağır vakasıyla karşılaşmış , ailesi ,sevdikleri ve hastalarına karşı sorumluluk sahibi bir doktor.

"Derinlere inin.Farkedeceksiniz ki yaşlanma ,sevdiklerini kaybetme ve dostlarından uzun yaşamanın asıl acı yanı, sizi inceleyen gözlerin bulunmamasıdır. Hiç kimsenin dikkat etmediği bir yaşamdan duyulan dehşet ."

Yazar, karakterlerin fikirlerinden daha çok içinde bulundukları ruh halini işliyor.İnsanların yaralarını ve zaaflarını fazlasıyla tespit etmiş olan Nietzsche' nin dünyasının neden yalnızlık ve acılar içinde, migren nöbetlerine tutulmuş olduğunu görüyor ve  bu durumun nasıl içindeki sevgiyi ve başkalarıyla ortak bir yaşam kurabilme ihtimalini yok ettiğini anlayabiliyoruz.

"Aynı dili konuşanlar değil aynı duyguları yaşayanlar birbirlerini anlarlar" demiş Mevlana. Her ne kadar hatalar ve zaaflarla dolu olsak da ve  bu gerçek ilk etapta bizleri birbirimizden uzaklaştırsa da, acizlik ve sonsuz ihtiyaç içerisindeki duygularimiza, benzer seylerin iyi geldiği gerçeği, "insan olma" ortak paydasında buluşturur bizi. Farklı düşüncelere sahip olsak bile...Tıpkı Dr Breuer ve Nietzsche de olduğu gibi.

Aşina olduğumuz psikolojik terimlerin kullanılması ,akıcı ve başarılı bir şekilde kurgulanmış içeriğinin yanında , bu kitabın bence  en müthiş tarafı, doktor kontrolünde Nietzche okuyabiliyor olmak.:) Bu durumu o kadar çok sevdim ki yine bir psikiyatrist olan Mustafa Ulusoy'un 'Nietzche Ve Babaannem' kitabını okumak bir sonraki hedefim.

-Gözyaşlarının dili olduğunu düşünüp onları kendi sesinle konuşturabilir misin?Anlat bana!Neler diyorlar?
...
-Bana bir bakın .Gözyaşlarımı durduramıyorum.
-Bu iyi Friedrich."Güçlü gözyaşları" temizler...
İyi okumalar dilerim.:)

Yazarın biyografisi

Adı:
Irvin D. Yalom
Tam adı:
Irvin David Yalom
Unvan:
Rus Kökenli Yahudi Asıllı Amerikalı Psikiyatrist, Varoluşçu, Psikoterapist, Yazar ve Eğitimci
Doğum:
Washington, Amerika Birleşik Devletleri, 13 Haziran 1931
1931 yılında Washington D.C.'de doğdu. George Washington Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde okudu. Stanford Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde Psikiyatri Profesörlüğü ünvanını sürdüren Yalom'un dünya çapında milyonlarca okura ulaşan ve Türkçeye de çevrilen kitaplarından bazıları şunlardır: Grup Terapisinin Teori ve Pratiği, Aşkın Celladı ve Diğer Psikoterapi Öyküleri, Divan, Varoluşçu Psikoterapi, Nietzche Ağladığında, Bugünü Yaşama Arzusu: Schopenhauer Tedavisi, Her Gün Biraz Daha Yakın, Annem ve Hayatın Anlamı. Irvin Yalom halen Kaliforniya Palo Alto'da eşi Marilyn Yalom'la yaşamaktadırlar.

Yazar istatistikleri

  • 972 okur beğendi.
  • 8.583 okur okudu.
  • 310 okur okuyor.
  • 8.289 okur okuyacak.
  • 238 okur yarım bıraktı.

Yazarın sıralamaları