Terapist olarak işimizin bir parçası da daha geniş, panoramik bir bakış açısı sağlamaktır. Daha doğrusu, hastanın hayatındaki görünüşte önemsiz şeylerle, daha büyük temalarla/örüntülerle/sorunlarla ve aradaki her şeyle ilgilenmeliyiz.
Teşhis etiketleri gereklidir ancak sınırlı klinik değere sahiptirler ve iyi bir psikoterapi; terapistin hastayı her zaman benzersiz bir birey olarak görmesini gerektirir.