Yeni düzen yok, çıkış yok, anlam yok. Sadece frapuccino eşliğinde çırpınma var. Karamel şurubuna bulanmış kaktüs biçimli kupada ikram edilen Nihilizm çağı. Bu kadarını Nietzsche bile öngörememişti.
Ben bunu istemiyorum demenin çevremizce tuhaf algılandığı durumlara kendimizi zorla uyumlamaya çalışmak da içsel olarak kaygıya yol açıyor. İstemeden, sırf toplum laf etmesin diye okunan okullar, başlatılan ilişki ve evlilikler, doğurulan çocuklar, seçilen meslekler, hatta yemek ve kıyafet tercihleri gibi basit şeyler bile kaygı doğurabiliyor.