Bir ardıç kuşu yumurtası gibi kırdım kalbini Kırıklar onun sonlu ufkuna kadar uzanıyor.
Ayağımla yanlışlıkla çaresizlerin üzerine bastım, bu cinayetimin avuntu götürür hiçbir yanı yoktu. Acım suçumu hafifletecek kadar güçlü değildi.
Okaliptüs ağacında gelecekteki intikamın gök gürültüsüyle öten güvercin, söyle bana, nasıl bağışlatayım kendimi? Bu volkanın benim mucizemin habercisi olduğunu söyle.
Yüreğim kendi kendini tüketiyor. Gerçeğin zehirli ritmiyle atıyor.
Islak bir kanat ürkek geceyi süpürüyor, sabah, ruhları bekleyen zihnime soğuk çözümlerini üflüyor. Asmalar rollerini başarıyla oynuyor, çocukların parmaklarıyla yeşil yeşil sevgi yayıyorlar. ..