...
bir siluet
yavaş yavaş yaklaşıyor sessizliğe
bakmıyor etrafına sessizliğe dokunmuyor bile
umurunda değil
görmüyor, duymuyor, konuşmuyor
sadece yürüyor ağır ağır
belirginleşiyor iyice
dünyanın tüm yükünü taşıyormuşçasına
omuzları çökmüş
çökmüş yanakları önüne bakıyor
dalları cebinde yalnız bir ceviz
ağacı, topraksız
koparmışlar yapraklarını teker teker
kırmışlar dallarını
çıkarmışlar topraktan köklerini
soymuşlar kabuklarını
acımamışlar
acımamışlar yüklemişler sırtına
dünyanın acısını