Kapıdan içeri giren güzel bir kadın,
Elinde çiçekler,
Yüzünde ölümün izini taşıyordu.
Pencereler açık,
Perdeler uçuşuyordu.
Hayali sandığı şeyden kalan tek şeyle bakıyordu.
Duvarında bir tablo, elinde çiçeklerle giden ailesini anıyordu.
İşte hayat böyleydi, kimileri yaşam, kimileri ölümü anıyordu.
Sevgi yavaş yavaş yeryüzünden siliniyordu.
Ve okyanuslar dünyayı bitiriyordu.
Kalan umutlar acıları bahşediyordu.
İşte sevgi böyleydi,
İnsanı idam sehpasında bile gülümsetiyordu.