İbn Kesir tefsirinde şöyle diyor;
''Sahabe asla –zikir veya Kur’an tilaveti- esnasında haykırıp bağırmazlardı ve kendilerine ait olmayan ahvali varmış gibi göstermezlerdi. Bilakis kendileri, sükunet, edeb ve Allah korkusuyla haşır neşirdi yine kendileri gibi bu hasletlere kimse vasıl olamamıştır.''