Dokuz ya da on yaşındayım ve annemin arabasının arkasında oturuyorum. Köyümüzün bittiği yerde başlayan tarım arazilerinden geçiyoruz ve ben "Burası güzel mi?" diye düşünüyorum.
Bana kesinlikle öyle görünüyordu. Savaştan sonra prefab rik beton yığınlarından inşa edilen birbirinin aynısı evlerin arasından çıktığınızda arazi açılıyor ve her yer yeşilleniyordu.
Kabul ediyorum, tarlalar alçaktı ve sık sık sular altında kalı yordu, lahanalarla doluydu ve kargalar çalımlı çalımlı yürü yorlardı; kabul ediyorum, Thames Nehri'nden Tilbury'deki elektrik santraline kadar olan kısım dışında gerçek bir
manzara yoktu; ama sahip olduğum tek şey buydu, kendime ait açık gökyüzüm.
Sayfa 20 - Antre kıtap 2023