Təbiət nəfəs aldıqca rüzgar rəqs etməkdən yorulmurdu. Xəyali, mənəvi, cismani nə vardısa yaşayır, düşünürdü. Çiçəklərin əl-ələ tutub, baş-başa pıçıldaşmasına kəpənəklər paxıllıq edirmiş kimi buğumcuq ayaqları və burunlarıyla onlara toxunub qıcıqlandırırdı. Səhərin gözü açılandan küləklər elə hey danışırdı. İstədiyi
qapını uşaq kimi döyüb qaçır, istədiyi gülü, çiçəyi toxunub silkələyirdi.