YEL DAĞI DESTANI
zemherinin en zorlu ayında,
kırk yedi candık yel dağı’nda
kökleri toprakta,
gözleri patlamaya yüz tutmuş tomurcukta,
kırk yedi can,
kırk yedi partizandık,
doksan üç’ün ocağında.
bahara gebe dağlarımın
lanet okunası kışında,
öfkemiz dorukta,
bilincimiz kızıl bir ufukta,
kırk yedi can,
kırk yedi partizan,
hain bir kuşatmadaydık.
lakin;
pülümür’den uzanıp,
pulur’a varmakta,
ve böylece kuşatmayı yarmakta
kararlıydık.
çünkü bir partizandık...
...düştük yollara,
vurduk dağlara.
karları yara yara,
dağları aşa aşa,
vardık köylerde yanan sıcak ocaklara;
o ocakları ısıtan sımsıcak insanlara.
o insanlar ki dosttular.
vurgun yemiş balıkları