Dinlerin becerisi kurgusal korkuları gerçek korkuya dönüştürmeleridir. Anne öcüden söz ettikten sonra çocuk öcüden gerçekten korkar. Cehennem anlatısından sonra inananlar gerçekten korku hisseder.
Bu gerçek bir cehennem korkusudur. İşte korkunun gerçekliği cehennemi de gerçekmiş gibi yapar. Ve artık cehennem vardır ve korkmak gerekir.
Dinler aslında korkuyu üreten ve aynı zamanda korkuya güvence sunan kurumlardır. Din önce korkuyu stabilize eder. Dinin doğuş nedeni de zaten korkulardır. İnsanın yanıtını bulamadığı ve kendisine korku veren sorular tanrılara gereksinimi doğurmuştur. Kendisini korkutan anneye sığınır çocuk veya kendisini korkutan devlete/tanrıya.