Karanlık sokaklardan geçip tanıdık caddeye çıktım ve yolun karşısındaki meyhaneye ilerledi adım larım . Her zam anki gibiydim, yüksek topukluların üstünde sonsuz öz güvenle yürüyordum am a omuzlarım göründüğü aksine dik değildi. Hâlâ annesinin sev-24gisini bekleyen küçiik bir kız çocuğuydum ve hâla sevilmiyordum.
Koridora girdiğimde ben de güldüm. “Bana güveneceksin Balandin,” dedim içime içime. “Hatta öyle güveneceksin ki bu evin giriş sisteminde el izim olacak. Çalışma odan da dâhil.”