İnsan kaçmadan da yorulur. Oturduğu yerden, sessiz kalabalıklardan, en çok da büyümekten yorulur. Dinlenmek, tazelenmek için kendine yer arar. Kimileri sıkıca düğümlerle bağlandığı bir limana sığınmak ister. Benim gibiler ise yıllara, denize, fırtınalara meydan okuyan görkemli ancak bir o kadar da ürkütücü, karanlık yosun kokulu tersaneye sığınır.
Orada kim var diye soruyorsunuz ya!
Benim çocukluğum var.